Varen op The Olympic (film)

Installatiekunst op de Zuidas, Leonard van Munster, maart 2015
Installatiekunst op de Zuidas, Leonard van Munster, maart 2015

Vada abordo, Cazzo!” klonk het toen het cruiseschip de Costa Concordia bij de Italiaanse kust in 2012 aan de grondliep en kapseisde en de kapitein als één van de eersten het zinkend schip verliet. Zoiets doe je niet als kapitein. Als “commandante“:

Vorige maand lag er een gestrand jacht Fortuna midden op de Zuidas, aan de voet van de ABN Amrobank. Het zijn woelige tijden daar ;-). Ik moest meteen denken aan de TITANIC – tentoonstelling vorig jaar op de Zuidas van Amsterdam Expo, maar ook Amsterdam Expo is al weer failliet. (De Titanic zonk op 15 april 1912)

Tijdens de Titanic-tentoonstelling vond ik het als bewoner van het Olympisch Kwartier ‘kicken‘ om te ontdekken dat de Titanic een zusterschip had dat THE OLYMPIC heette. En nog een ander zusterschip THE GIGANTIC. Namen uit de Griekse mythologie.

Er is veel filmmateriaal van. Want er was na het zinken van de Titanic flink wat reclame nodig voor familiebezoek in Amerika. Zakenlieden en emigranten kwamen vanzelf wel. Maar toeristen?

THE OLYMPIC, Tweede Klas: The Olympic is vanaf 1911 in de vaart geweest tot en met 1937.

Niet voor niets hadden die oceanliners namen uit de Griekse mythologie. Het waren ook Giganten, reuzenschepen, de stoomschepen die begin 20e eeuw – in afwezigheid van vliegtuigen – de Atlantisch oceaan overstaken naar Amerika, vol met emigranten in de Derde Klas, zakenlieden in de Tweede Klas en een klein deel toeristen in de chique Eerste Klas. Het waren op dat moment de grootste bewegende objecten die de mens had voortgebracht. Objecten van mythische omvang.

De Britse rederij de White Star Line had zo een hele Olympische lijn uitgezet. De Olympic in 1911 en de Titanic in 1912, maar toen die bij haar maiden trip zonk, besloot men de Gigantic, die nog in de maak was, een andere naam te geven: de Britannic. Die werd in 1915 te water gelaten.

U kunt hier even meevaren op de Olympic, als u wilt. In bijgaand filmpje inspecteert de kapitein van de Olympic zijn schip in 1911, dezelfde kapitein die 10 maanden later als kapitein van de Titanic zou verdrinken:.

Het kostte kunstenaar Leonard van Munster (1972) heel wat moeite om geldschieters voor zijn installatie op de Zuidas te vinden, maar uiteindelijk lag zijn gestrande jacht ‘Fortuna‘ gesponsord en al een maandlang symbolisch op het Gustav Mahlerplein.

DSC03992Het kunst­werk For­tuna is een tijds­beeld ken­merk­end voor de roerige peri­ode waarin onze maatschap­pij zich bevindt.
Een schip op haar zij staat niet enkel voor een schip dat niet verder kan, maar tevens voor een schip dat weer kan gaan varen,….je dromen nastreven en de wijde wereld ont­dekken. Uitdagin­gen aan­gaan” zegt
de kunstenaar op zijn website.

“Het is zoals het Suri­naamse gezegde: Mi kanto ma mi de ete, dat betekent let­ter­lijk; ik ben gekan­teld maar ik ben er nog.….Met andere woor­den, ik heb tegensla­gen gek­end maar ik geef niet op. Daar spreekt een enorme wilskracht en stri­jd­baarheid uit. Ondanks alles leef je nog en ben je inder­daad nog in staat je dromen te verwezenlijken.”

Mannen die dat deden: hun dromen verwezelijken en hun geluk per schip aan de andere kant van de oceaan zochten in een tijd waarin er alleen nog maar scheeprampen bestonden, geen vliegtuigrampen zoals nu, zijn bijv. Charlie Chaplin, Mark Rothko en Olympisch zwemkampioen, filmacteur Johnny Weismuller, alias Tarzan. 

In bijgaand filmpje “Film Star Liner” uit de jaren 20 zien we Chaplin op The OLYMPIC, aankomend in New York:

Chaplin emigreerde in 1910 vanuit Engeland (in 1914 maakte hij zijn eerste film) en Markus Rothkowitch, de latere kunstenaar Mark Rothko, deed dat in 1913 vanuit de Oostzee: een kind met zijn Russisch joodse ouders, op de vlucht voor progroms.

Emigrant János Weissmüller, uit Hongarije, stak met zijn ouders de grote plas over op 14 januari 1905. We kennen hem later als Johnny Weismuller, Olympisch zwemkampioen in Amsterdam op de Olympiche Spelen in 1928. Later bekend als filmacteur TARZAN, die zijn zwemcapaciteiten in zijn films goed kon benutten. Weismuller emigreerde met de SS Rotterdam van de Holland Amerika Lijn vanuit Rotterdam.

Kijk, als dochter van een werknemer van de Holland Amerika Lijn – vertrouwd met zowel de voor anker liggende oceanliner de SS Rotterdam in de Rotterdamse haven als met het varende cruiseschip de ms Rotterdam op de Oostzee – ben ik verzot op dit soort details.

En boeit me het gegeven dat éen van de directeuren van de Holland Amerika Lijn op de Titanic meevaarde (ter orientatie voor de Nederlandse scheepvaart) en op 15 april 1912 verdronk tijdens de scheepsramp.

Net als zakenman Benjamin Guggenheim (1865-15 april 1912), vader van Peggy Guggenheim (1898-1979), de latere kunstverzamelaarster, die evenals haar oom Solomon R. Guggenheim met familiekapitaal vele Guggenheim-musea heeft opgericht .

Ook ik verdronk. Tijdens de Titanic-tentoonstelling vorig jaar op de Zuidas ontving je bij entrée een boardingpass van een Titanic-passagier en wist je pas aan het eind van de tentoonstelling of je de scheepsramp had overleefd of niet. Ik was een zakenman, een hotelier, vaarde Tweede Klas en ik overleefde de scheepsramp niet. Dat u het weet.

Beursgang Zuidas

DSC04070DSC04052Mijn eigen gang naar de top van de ABN Amro verliep vlot. Met een vaart van 16 km p/u vloog ik rechtstreeks van de parterre naar de 23e verdieping op de Zuidas. Het was Open Torendag in Amsterdam en ik ging kunstkijken bij ABN Amro. En van het uitzicht op de Zuidas genieten. Dacht ik.

Wie gaat er nou kunst kijken op de Zuidas in deze woelige tijden? Het was een dag nadat minister Dijsselbloem de rem gezet had op het terugkomen op de beurs van de (in 2008 genationaliseerde) staatsbank.
De verhoging van de salarissen van zes commissarissen was een ieder in het verkeerde keelgat geschoten, behalve de top zelf. De tweets vlogen me in kranten-nieuwsbrieven om de oren. Over sommige moest ik meer nadenken dan over andere. TweetDe tweet van de NRC hield me bezig, terwijl Nout Wellink, de vroegere president van De Nederlandse Bank zich afvroeg of de top van ABN Amro – daar bovenin dat hoofdgebouw op de Zuidas – nog wel feeling had met de maatschappelijke praktijk.

DSC04059
Bij de fusie van ABN en Amro moest het nieuwe hoofdkantoor op de Zuidas het solide idee uitstralen van een burcht, een middeleeuws fort met hoektorens. (Foto: regenachtige Open Torendag)

Ach, bedrijfsculturen. In de tijd dat ik nog over ondernemingsraden en medezeggenschap, arbeidsvoorwaarden en vakbondszaken schreef, kwam ik zowel in de Rotterdamse haven, het bedrijfsleven, bij ziekenhuizen als bij overheidsinstanties. Nee, niet bij een bank toevallig. Maar enige tijd terug las ik het boek De Prooi van Jeroen Smit over de fusie tussen ABN en Amro en het financiële debacle bij de bank, dat uiteindelijk leidde tot de verkoop van ABN Amro aan de Staat.

De aardigste anekdote die ik me uit dat boek herinner, gaat over het verschil in bedrijfscultuur tussen ABN en Amro en het zakendiner om de fusie tussen beide banken (1990) te vieren.
De ABN had geïnformeerd  of “men” bij dat diner ook een cadeautje zou meenemen en aan welk bedrag er dan gedacht werd. De Amro dacht aan een presentje van “twaalfvijftig”  werd gezegd.
Jeroen Smit:
Hazelhoff (oud ABN-topman) liet zijn secretaresse daarom acht mooie bonbons voor de vrouwen van de Amro-bestuurders bestellen. Het is even schrikken als die avond blijkt dat Amro-bankiers hun nieuwe collega’s op een set gouden manchetknopen trakteren van 1250 gulden“. (De Prooi, p. 43)
Czaar Alexander II van Rusland, één van de eerste geldschieters van de ABN, hangt vlakbij de buste van koning Willem I, oprichter van de Handelsbank
Czaar Alexander II van Rusland, één van de eerste geldschieters van de ABN, hangt vlakbij de buste van koning Willem I, oprichter van de Ned. Handelsmaatschappij
Kleine selectie van bedrijfsplaquettes van de TALLOZE kleine regionale banken die ooit zijn samengesmolten tot steeds groter wordende fusies als de ABN en de AMRO, wat sinds 1990 inmiddels de kolos ABN Amro is. Rechts historicus Jan-Jaap Moborn
Kleine selectie van bedrijfsplaquettes van TALLOZE regionale banken die ooit zijn samengesmolten tot steeds groter wordende fusies in ABN en AMRO, en nu de kolos ABN Amro vormen. Rechts historicus Jan-Jaap Moborn

Ik bedoel maar. Bedrijfsculturen verschillen toch zo van elkaar. Een particulier bedrijf heeft geen ambtenarencultuur, zoals je ook deze weken weer merkt in het contact tussen Den Haag en ABN Amro.
En een zakenbank zoals de aloude ABN, een handelsbank voor grootindustrieëlen en vermogende particulieren, is geen spaarbank, even heel kort gezegd. Het vraagt een andere manier van denken, mentaliteit en omgaan met elkaar. Een bedrijfscultuur bestaat uit mensen. En al die mensen op de Zuidas moeten het toch maar met elkaar doen tijdens werktijd. Op welk nivo dan ook.

Historische collectie Ned Handelsmaatschappij (voorloper ABN) uit Ned-Indië: typemachine uit 1900
Historische collectie Ned Handelsmaatschappij (voorloper ABN) uit Ned-Indië: typemachine uit 1900
spaarbusjes
spaarbusjes

Het was een moeizame fusie geweest tussen de statige ABN en de Amro, die was ontstaan uit tal van kleinere regionale banken voor particuliere spaartegoeden en kredietverschaffing voor kleingebruikers.

De kunstcollectie van de ABN Amro laat eigenlijk net zo’n wonderlijke fusie zien, van allerlei kunstuitingen bij elkaar, uiteenlopend van historisch tot modern.

DSC04004Buiten word je verwelkomd door een hondje van Tom Claassen (1964) en moet je maar net oog hebben voor de fontein van Mario Merz (1925-2003), één van de initiatiefnemers in de jaren ’60 van de Arte Povera-stroming.

Arte Povera: en dat op de Zuidas?

Binnen in de centrale hal van de bank hangt een sculptuur van schrootafval van John Chamberlain (1927-2011), een  perspectivisch raam van Jan Dibbets (1941),  een strakke schaal van Anish Kapoor (1954) en een minimalistische muurwand van Soll Le Witt (1928-2007), naast staatsiefoto’s DSC04028van Koos Breukel (1962) van Willem-Alexander en Maxima.

Een grote minimalistische sculptuur van Donald Judd (1928-1994) tegenover de ingang:
“Het is kunst dat niets anders voorstelt dan zichzelf“, aldus historicus Jan-Jaap Moborn die de kunstrondleiding bij de bank verzorgde.

Het is opvallende eenvoudkunst temidden van het grootkapitaal.

DSC04020
een bewaker van ABN Amro bewaakt een sculptuur van Donald Judd

Terwijl ik naar de uitleg over Judd luisterde, leunde ik tegen een marmeren muurtje aan. Een bankbewaker bewaakte Judd. Terwijl ik achterover hing, voelde het ineens alsof ’t muurtje bewoog en ik mijn evenwicht zou verliezen. Verbaasd bracht ik mijn gewicht weer op eigen benen en draaide me om naar het muurtje. Het was van marmer, geen beweegbare afzetting. Een man uit de groep kunstliefhebbers om me heen zag mijn verbazing, kwam naar me toe en zei raadselachtig grijnzend:
Ik had zo even preciés hetzelfde gevoel bij dat muurtje!”.
Begrijpen deed ik het niet.
Misschien staat de bank dan toch op omvallen?”,  vroeg ik.

Ik “graaide” nog even een ABN Amro-consumptiebon bij de entrée mee. Ondanks alle bankperikelen was ik puur uit eigen belang die Open Torendag gekomen om van het uitzicht op de Zuidas te genieten. Ik was in goed gezelschap geloof ik, als het om eigen belang ging.

Maar het uitzicht was allerbelabberdst, die regenachtige dag, 23 hoog. De wereld buiten was in nevelen gehuld. Ik moest aan de woorden van Nout Wellink denken, over de vervreemding van de top op de Zuidas. Misschien is 23 hoog toch iets te hoog voor Nederlandse begrippen? We zullen het zien, als de bank toch nog dit jaar door de Staat (deels) weer naar de beurs wordt gebracht.

DSC03997
Zoals Berlage bedoelde: de Minervalaan als grote allee van het Zuidstation af, richting Hiltonhotel
DSC04037
Olympisch Stadion en Citroëngarage, daarachter de witte daken van het Olympisch Kwartier, gezien bij regen vanaf de Zuidas. Op voorgrond: Geert Groote College aan Fred. Roeskestraat
  •  Wie zwijgt wordt niet gehoord. Honderd jaar medezeggenschap in Nederland. M. Algra, 1989, uitg. Delwel & Welboom Bladen

Dagje Hel

Christus afdalend in het Voorgeborchte van de hel. Houtreliëf eikenhout, 1515, Brabant/Rijnland. Rijksmuseum Amsterdam

Wat is er stil aan Stille Zaterdag, de zaterdag voor Pasen? Iedereen loopt zich uit de naad om boodschappen te doen. Het werd me pas duidelijk toen ik me op een dag met Paasiconen uit het Oosterse Christendom ging bezighouden. Vanwege mijn fascinatie voor Dante en zijn Divina Commedia.

Ik ben zo langzamerhand wel een Dantist, zoals dat in bepaalde kringen heet, een groot liefhebber van Dante’s verhaal over het Dodenrijk: de Zielenwereld, het Hiernamaals of zoals de Grieken zeiden: het Schimmenrijk, de Onderwereld.

Nu zal ik beloven en vooral proberen, u niet al teveel lastig te vallen met mijn Passie voor Dante, maar op Stille Zaterdag, een dag als vandaag, kan ik gewoon niet anders.
Want op Paaszaterdag verbleef Dante – in zijn verhaal over het Dodenrijk – een dagje in de hel, op zijn doortocht naar de hemel.

Dus please, sta mij voor 1x toe hier een tipje op te lichten van de sluier voor mijn fascinatie voor het Zielenrijk, waar we met Dante in belanden. Dan zal ik u de weken hierna proberen weer te vermaken met wat lichtere kost, wat aardsere zaken…over mijn gang naar de top van ABN Amro op de Zuidas bijvoorbeeld 😉

In het Rijksmuseum in Amsterdam zag ik op de afdeling Middeleeuwse kunst bovenstaande Westerse sculptuur: een deel van een oud altaarstuk. Het is een afbeelding, die “wij” in West-Europa niet vaak zien. Het is een Christus in Limbo, zoals dat heet, die op Stille Zaterdag – na de kruisiging op Vrijdag – afdaalt in het Dodenrijk (de hel) en daar bepaalde mensen redt, met zijn arm uitgestoken.
Kapot getrapte deuren van de hel onder zijn voeten.

Het is de uitbeelding van Paaszaterdag. De dag dat Jezus dood was.

anastasis
Anastasis, fresco 1310, Choraklooster, Kariye Camii, Istanbul. (Voór 1453 was dit Grieks, Constantinopel, Byzantium)

Het is een thema dat in Oost-europa veel vaker wordt uitgebeeld dan in West-Europa. Met Pasen houden Grieken, Serven, Russen, Syrisch-orthodoxen en Kopten de zgn. Paasicoon, de Anastasis – de herrijzenis – in de paasnacht omhoog, lopend in processie rondom hun kerken. Een keer was ik daarbij, toen ik met mijn Russische buurvrouw vanuit het Olympisch Kwartier de Oosters-orthodoxe kerk in de Amsterdamse Jordaan bezocht.

Het is altijd 1 en hetzelfde thema op de Paasicoon, in vele vele variaties geschilderd. Het is een Christus in het Dodenrijk, die andere (dode) zielen redt.

Anastasis, gefotografeerd in Heilige Bloedkerk, St. Petersburg, Rusland
Anastasis, gefotografeerd in Heilige Bloedkerk, St. Petersburg, Rusland

De afbeelding is gebaseerd op een verhaal, dat niet tot het officiële boek van de Bijbel is toegelaten, het Evangelie van Nicodemus.
Ooit vonden “ze” dat “we” het maar moesten stellen met 4 Evangelieverhalen, Matthäus, Marcus, Lucas en Johannes. Er waren ook maar 4 windrichtingen vond ene hoge Kerkome Ireneaus.
Maar er waren veél meer opgetekende verhalen over Jezus’ dood. De rest van de Evangelieverhalen werd echter apocrief genoemd Of zelfs afgewezen als Gnostiek, te mystiek.

In de iconenverering van het Oosten herken je die mystieke roots van het Christendom. En in de paasicoon bij uitstek, denk ik.
Het is immers NIET de aardse Jezus die centraal staat hier, niet de Jezus uit de Matthäuspassionen, zoals hier in het Westen deze dagen. Niet de Jezus van de Stabat Maters en Piëta-sculpturen, de Jezus aan het Kruis, met het accent op het Lijden als mens, op het Lijden van Maria, de moeder. Nee, in het Oosten gaat men aan dat Aardse voorbij.

Het Oosten is altijd mystieker (gebleven) dan het Westen. In het Oosten was men wel vertrouwd met dat Doden-en Zielenrijk. De grens tussen dood en leven werd bij de Oude Grieken anders ervaren, denk ik, dan bij de meeste nuchtere Westerlingen van tegenwoordig. In de Klassiek-Griekse Onderwereld leefden de doden, maar je kon ze soms ook opzoeken, zeg maar. Helden als Odysseus, Heracles, Orpheus en (bij de Romeinen) Aeneas die dat deden, kwamen er levend weer uit. Dit is de Oosterse mystiek die aan het Christendom vooraf gaat.

En Dante borduurt daar later in zijn Divina Commedia, over de zielen in het hiernamaals, op door. Dante kende zijn Klassieken! In hem valt westerse en oosterse cultuur en kennis samen.

Jean Delville – Dante Drinking the Waters of the Lethe (1919)

PASSIESPEL

Je kunt Dante op velerlei manieren lezen. Het is een gedicht op rijm, je kunt het zien als een middeleeuws minnedicht – in de traditie van de troubadours en hun jonkvrouwen – een grootse ode aan zijn Geliefde overleden Beatrice, die hij door de Dood heen, tot helemaal in de Hemel volgt. Als een Griekse held zou je kunnen zeggen.

Zandsculpturenfestival in Fiësole, zomer 2010
Zandsculpturenfestival in Fiësole, zomer 2010

Als een Odysseus of een Aeneas of een Orpheus dwaalt Dante door het Schimmenrijk heen. Hij heeft het ervoor over om voor Beatrice (eerst) door de hel te moeten, om haar uiteindelijk te kunnen bereiken.
Wat ik allemaal niet moet meemaken“, lijkt hij te willen zeggen: “Ik moet die hele hel door, om mezelf te kunnen verbeteren en haar waardig te zijn.”  Soms is er nog een lange weg te gaan, aldus Dante.

Maar behalve een middeleeuws minnedicht, is het ook een soort middeleeuws Passiespel rond Pasen. Want Dante laat zijn verhaal afspelen in de Goede Week van 1300.

Dante en Vergilius
Dante en Vergilius, detail, Botticelli, 1482
Dante ziet God, canto 28, Giovanni di Paolo, 1445

Het gedicht begint op de avond van Witte Donderdag.
Goede Vrijdag daalt hij, m.b.v. Vergilius – zijn geliefde Romeinse dichter die over Aeneas in de Onderwereld schreef – af naar de Hel en blijft daar tot en met Paaszaterdag.

Paaszondag doorloopt hij de Louteringsberg t/m de dinsdag na Pasen. Woensdag na Pasen vertoeft hij in de Hemel en ziet God. Dan ontwaakt hij uit zijn Hiernamaalsvisioen.

Hij heeft zijn gedicht een “poema sacro” genoemd, een heilig gedicht.
Net als Christus verkeert Dante op Paaszaterdag in de hel.
Sommigen spreken wel over het Evangelie van Dante. En de Nijmeegse theoloog Jacques Janssen, tevens Dante-vertaler, schrijft:

“Er loopt een scheur door de hel, van boven naar beneden, zichtbaar in aardverschuivingen en ingestorte bruggen. Ze zijn het gevolg van Christus’ nederdaling na zijn dood”. (“Mijn komedie: Hel”, 1999)

"Still" uit een puppetmovie, 2007 Dante's Inferno, Sandow Birk. De vinger is een verwijzing naar Christus.
Moderne “Still” uit een puppetmovie, 2007 Dante’s Inferno, Sandow Birk. Canto 4: Christus’ Nederdaling in Limbo.

Paaszaterdag. Dit mysterieuze Hel-en Onderwereld-gegeven wordt tot op de dag van vandaag nog steeds herdacht in de Geloofsbelijdenis, als Christenen de tekst opzeggen, die in 325 na Chr. is vastgelegd in het Credo van Nicene:
Ik geloof in God de Vader (-), en in Jezus Christus (-), die geleden heeft onder Pontius Pilatus, Is gekruisigd, gestorven en begraven, Nedergedaald ter Helle”(-).

Werkelijk nooóóit bij stilgestaan, dacht ik toen ik daar voor t eerst achterkwam tijdens mijn Dantestudie.

En al gelooft u hier allemaal geen ene moer van, van die zielen en een Hiernamaals, toch heeft u Paaszondag vast een speciale maaltijd voorbereid. En zal ik maar zeggen, ter geruststelling na al deze zware kost: “dan wens ik u dit weekend nog een prettige voortzettting van uw paasmaaltijd…met eieren enzo”.

EOS – EASTER

614980_4285795307986_1732040852_oIk zeg wel eens tegen mijn moeder rondom Pasen:

Weet je wel dat je een heel Oosters mystiek geloof aanhangt als Christen? Vol met wonderlijke mysterieuze verschijnselen als de Opstanding uit de dood?

Ze kijkt me dan wat sceptisch aan met gefronste blik en zit niet echt te wachten op mijn analyses hieromtrent.

Maar wonderlijk toch, denk ik deze dagen….het moet niet gekker worden: soms lijkt alles, werkelijk alles, met elkaar samen te hangen. Nu ik deze columnschrijverij ben begonnen vanuit het Olympisch Kwartier, zoek ik nogal eens in de Griekse mythologie. En komt van t een het ander.
Schreef ik onlangs, dat ik niet zo’n Ochtendmens ben en me daarom minder verwant voel met de Griekse godin Eos van de Dageraad uit ’t Olympisch Kwartier, en meer met de Godin Hestia van het Huiselijke Vuur, nu blijkt er een lijn te trekken van de Griekse Eos naar het Christelijke Easter. Naar Pasen.

Zo kan het zijn, dat ik zomaar bovenstaand plaatje tegenkom op internet. Van een wenende Griekse Eos en een treurende Maria, het Piëta-beeld van Michelangelo. Beide vrouwen wiegen hun dode zoon in hun armen.
Bekijkt u mijn filmpje De tranen van Eos.

In Eos vereerden de Grieken de komst van de nieuwe dag, de Opkomst van de zon, het licht, zij was de godin van de dageraad. In de mythologie vloog Eos in haar 2-span langs het hemelgewelf haar broer Helios, de zonnegod, vooruit en kleurde de horizon paarsroze. Nadat de nacht was gevallen, stond de dag weer op. Een Opstanding. U kent haar misschien eerder onder haar Romeinse naam Aurora.

© Prorail
© Mathisse Coornaert: Museumplein (Parool fotoserie “Ochtendmens in Amsterdam”

Nu is Griekenland het gebied, waar het Christendom – vanuit Palestina – voor ’t eerst voet aan de grond kreeg.
De apostel Paulus zorgde ervoor – na lange discussies met o.a. Petrus – dat ook de Grieken zich, als niet-Joden, konden bekeren tot het Christelijke geloof van de (in oorsprong Joodse) secte rond Jezus Christus.

Met dat het Christendom voet aan de grond kreeg, verdween in Griekenland beetje bij beetje de verering van de Grieks/Romeinse goden naar de achtergrond. Eeuwenlang waren goden en godinnen als Helios en Eos vereerd, nu verscheen er een nieuwe Lichtbrenger aan het hemelfront.

Ik ging een keer met mijn Oost-Europese buurvrouw mee naar de Ooster-Orthodoxe kerk in de Amsterdamse Jordaan, waar zowel de Grieken als de Russen hun Oosters Christelijk geloof belijden. Het was in de Paasnacht van zaterdag op Paaszondag.
Bij binnenkomst werd ik verrast door de volstrekte duisternis in de kerk, die om 12 uur ’s nachts overging met het aansteken van alle kaarsen en het luidkeels roepen, schreeuwen bijna, door alle mensen:
Hij is waarlijk Opgestaan!!!”….
ik vond het een indrukwekkend ritueel…van donkerte naar licht.

Eos

Die opstandings- c.q. vernieuwingsgedachte is gewoon van alle culturen en van alle eeuwen. Altijd hebben mensen natuurverschijnselen vereerd. In Noord- en Midden-Europa duiken verwant aan Eos de namen Eostre en Ostara op als Lentegodinnen die vereerd werden, als godinnen van (nieuw) leven en vruchtbaarheid. Er waren Lente- en meifeesten. 

Ishtar, bijnaam Queen of the Night, kleitablet, hoogreliëf, 1800 B.C. Irak, British Museum, London
Ishtar, bijnaam Queen of the Night, kleitablet, hoogreliëf, 1800 B.C. Irak, British Museum, London
Ishtarpoort, Babylon, Irak, 6e eeuw. Pergamommuseum Berlijn
Ishtarpoort, Babylon, Irak, 6e eeuw B,C. Pergamommuseum Berlijn

Ook de naam Ishtar valt in dit verband, godin van de vruchtbaarheid en sexuele liefde, brengster van nieuw leven in het oude Mesopotamië, het land tussen de Tigris en de Eufraat, het huidige Irak. Bij de ingang van de stad Babylon moet destijds een enorme poort hebben gestaan ter ere van Ishtar.

Op het gevonden kleitablet van Ishtar valt me de houding van haar armen op, vol overgave, bijna een kruisigingstafereel. En wat denkt u: het vruchtbaarheidssymbool van Ishtar waren: eieren.

Wikipedia: “De naam Eostre en de Duitse variant Ostara zijn waarschijnlijk afgeleid van het Oergermaanse woord voor het Oosten. Zowel de Duitse en Engelse benaming voor pasen namelijk Ostern en Easter hebben dezelfde oorsprong”.

Langzaam begint mij iets te Dagen… ”Im Westen Nichts Neues,” om met Erich Maria Remarque te spreken…de zon gaat op in het Oosten. De Dageraad komt uit het Oosten: nieuw leven, eieren, opstanding, herrijzenis…Eos, Eostre, Ostara, Ostern, Ishtar, Easter……..what’s in a name?

Ook Pasen is een lentefeest.
Ik denk aan de paasvuren, die ik als kind meemaakte in het Oosten vh land, op het platteland van Overijssel, waar mijn grootouders woonden. Vuur, waarmee de duisternis van de winter afgesloten werd en de lente en de terugkeer van de zon werd gevierd. 

Als er al iets duidelijk is uit 20 eeuwen Christendom, is dat het alleen maar voet aan de grond heeft kunnen krijgen, door aan te sluiten en zich in te voegen bij reeds bestaande (heidense) feesten en gebruiken…..wat denkt u dat uw paaseieren anders op uw paastafel doen komend weekend?

Ook de dood en de (vermeende) opstanding van Jezus (= het Christelijke Paasfeest) kan op die manier gelinkt worden aan: een nieuw begin, een dageraad. En dus aan Eos, denk ik stomverbaasd.

Welkom in de Wonderlijke Wereld (3xW) van het World Wide Web (3xW). Alles lijkt met alles verbonden. Maar van die wonderen is heel het Christendom zelf ook doordrenkt.

(bijgaande video brengt op intrigerende wijze de overgang in beeld van de Griekse verering van goden/godinnen als Helios en Eos naar het Grieks-orthodoxe Christendom: A new Helios lights Greece. De video is des te opvallender omdat er ook fragmenten inzitten uit de film Contact (met andere planeten) uit 1997 met Jodie Foster (!).
Denkt u het uwe ervan. Ik kan de Griekse tekst niet lezen, maar de beeldtaal wel. Meldt u mij maar als de Griekse teksten aanleiding geven tot commentaar!


naamloosikDit blog is een aanpassing van mijn eerdere colum Eos-Easter op 15 april 2014 op Facebook: Zie reacties destijds: https://www.facebook.com/notes/face-to-face-column-olympisch-kwartier/column-eos-easter/244576672392618

In mijn logo van mijn pagina verschijnt Eos: het is de centrale straat in het Olympisch Kwartier

http://kunst-en-cultuur.infonu.nl/feestdagen/1137-wat-vieren-we-met-pasen.

http://www.parool.nl/parool/nl/2848/FOTO/photoalbum/detail/3930522/586168/0/Ochtendmens-in-Amsterdam.dhtml?utm_source=dailynewsletter&utm_medium=email&utm_campaign=20150329

Titanen van licht

Door de eclips-ervaring vorige week en een komend blogje over Eos, de Dageraad (centrale straat in t Olympisch Kwartier) houden de zon en de sterren me nog steeds bezig….

409aDe zon werd door de oude Grieken vereerd in hun zonnegod Helios, hij was de broer van Eos in de Griekse mythologie.
Hij en zij, en hun zus Selena, de maan, waren in de Griekse mythologie kinderen van Titanen die ons mensen het licht brengen (Aurora en Luna bij de Romeinen).

Tijdens het Amsterdam Light Festival van afgelopen winter schoot ik bijgaande foto in het Wertheimpark in A’dam Oost, die ik u in dit kader deze week niet wil onthouden.
Het was een lichtinstallatie van de kunstenaars Paul van Laak en Arnout Meijer, Object O. Die avond, 4 januari, stond er praktisch een volle maan aan een schitterend heldere sterrenhemel: een volle maan boven een halo, zo leek het.

20150104_195041

Het licht in de stad verandert constant, zeggen de kunstenaars op hun site: “This is why the city doesn’t have a clear distinction where the night ends and the day begins.” (-)
By creating a sequence between the white ring and the warm ring the natural transformation of day and night will become manifest.” (zie: http://www.paulvanlaak.com/site/#work; http://www.arnoutmeijer.nl/object-o/)

imagesRHODOSOp Rhodos bouwden de Grieken ooit een gigantisch standbeeld van Helios, hun zonnegod. Het wordt als 1 van de 7 Wereldwonderen uit de Antieke Wereld gezien: de Colossos of Rhodos.
De Nederlandse taal heeft aan dit kunstwerk woorden als ‘kolos’ en ‘kolossaal’ overgehouden.” (Wikipidia).

Hoe ze dit reuzenbeeld van Helios, dat bij een aardbeving ter ziele is gegaan, mogelijkerwijs ooit gebouwd kunnen hebben laat bijgaande (door mij ingekorte en aangepaste) docu van Discovery Channel zien.

(Iemand van u op Rhodos geweest?)

Een halve zon

In mijn open erkerraam zat ik met mijn fototoestelletje klaar. Het was half tien. Een eclipsbrilletje paraat, van de firma Optische Instrumenten Ganymedes uit Amstelveen. Ik had voor de zekerheid nog even getelefoneerd gister hoe ik ’t kartonnetje met speciaal Astro-Solar zonnefilterfolie zou moeten gebruiken. Ik kon er nl. geen spat door zien, merkte ik bij ontvangst per post.

Ja, dat is de bedoeling,” zei de man van de klantenservice ietwat geïrriteerd.

U kunt er alleen de zon door zien. De eclips dus. Of een hele felle lamp“.

En zo stond ik gisteravond met mijn kartonnetje in de huiskamer naar een felle fitting te turen. Echt begrijpen deed ik ’t niet.
U ziet me staan.

Maar het was zwaar bewolkt weer vanmorgen 20 maart, donkergrijs, geen zonnestraal te bekennen. Of ik het nog zou meemaken, deze gedeeltelijke zonsverduistering?
Al zou ik geen eclips te zien krijgen: wanneer het ineens half avondlicht zou geven, zo midden op de dag, dan zou ik dat toch heel bijzonder vinden, had ik besloten.
De verduistering van 1999 midden op de dag, met zijn scherpe slagschaduwen naast de boompjes op het Hygieaplein, kon ik me ook nog goed herinneren.
En toch…DSC03893Jaaaah, daar is ie!”, hoorde ik mezelf hardop roepen.
Geduld is een schone zaak. Vanaf rechts gezien werd er een hapje uit de zon genomen door de maan, die tussen de aarde en de zon schoof.
Al was de zon wel zo’n 400 x groter dan de maan, zo had ik gelezen in dagblad Trouw, dan kon de maan de zon toch afdekken, van ons op aarde uit gezien, vanwege het grote verschil in afstand van de zon t.o.v. de aarde. De twee hemellichamen lijken dan voor ons allebei even groot.

Enige tijd terug had ik online op een site te zien gekregen hoe die onderlinge groottes van de sterren en planeten zich verhielden tot elkaar, waardoor ik eens te meer beseft had hoe waanzinnig klein de aarde is in dat hele grote heelal. Het had indruk op me gemaakt. (zie:  http://www.spiritscienceandmetaphysics.com/the-size-of-space-as-depicted-here-is-truly-mind-blowing/)

Zo nu en dan dook de eclips voor een paar seconden door de wolken heen. Plots was de zon niet meer rond! En werd steeds meer afgedekt door de maan. Van rechts naar links schoof de maan voor de zon langs, het werd duidelijk donkerder in de straat, maar wat ’t duidelijkst was…was de verlaging in temperatuur na 10 uur, omdat de zon de aarde niet meer verwarmde. Brrr…ik ging mijn winterjas even halen.
Ook hoorde ik rond elfen de vogeltjes ineens opvallend gaan tjilpen. Het was een tijdje stil geweest.
DSC03969Hoe verder de maan naar links opschoof, voorlangs de zon, hoe lichter het toen ook weer werd, ook al was het bewolkt. Slechts zelden kwam de zon achter de wolken tevoorschijn.
Ook al waren het maar fracties van seconden door het dichte wolkendek heen, het was prachtig! Een mysterieus verschijnsel. Zo op de rand van de lente.
Pas in 2026 kan ik dit weer zien. Hoe oud ben ik dan wel niet?
Na 2 uur sloot ik verkleumd mijn erkerraam. Bekijkt u mijn filmpje.

Zuidwaters

DSC03871http://youtu.be/ltZarEnxHIc

Ik hoop stiekem maar dat u wat “groenigs” gaat stemmen, een beetje klimaatbewust. Want tja, ook bij die Waterschappen is discussie…of het grondwaterpeil nu hoog of laag moet staan…, ’t éen is goed voor de natuur, ’t ander voor de boeren. Het is maar wat u wilt. Er is zelfs een onafhankelijke Waterschapspartij opgericht om de belangen van natuur, milieu, landschap en recreatie in de waterschappen beter te kunnen beschermen: Water Natuurlijk.

2014-04-20 2014-04-20 002 009Minutenlang zit ik soms langs de kades in Zuid te staren naar de lichtschitteringen, kleurschakeringen en bewegingen in het water. Saai is het nooit. Water is een levend organisme, constant in beweging. En het neemt de kleur van zijn omgeving aan. Maar hoe lang blijft dat interessant, als ik er een filmpje van wil maken voor u? Dat is de uitdaging nu.

Grondwater Stadionplein
Grondwater Stadionplein

Ik heb inmiddels tal van wateropnames van mijn wandeltochten rondom het Olympisch Stadion. ’s Winters-en zomers, omringd door ganzen, zeemeeuwen en meerkoeten, een enkele fuut.

Een video “Vliegsijzen en drijfsijzen in Zuid” 😉 heb ik dus nog voor u in petto. Vandaag echter breng ik een Ode aan het Water zelf.

four-elements-16265318Zon en Maan, Water en Aarde…de komende dagen staan nogal in t teken van de Elementen.

Komende vrijdag hebben we kans om in Nederland een gedeeltelijke zonsverduistering mee te maken.

En Zondag is het World Water Day. In 1992 hebben de Verenigde Naties 22 maart uitgeroepen tot Wereld Waterdag. Met o.a. aandacht voor vervuiling en klimaatveranderingen. Vrijdag is het Nederlandse Wereld Waterdag.

Love the Water, we are” is éen van de kreten die ik voorbij zie komen en de mogelijkheid om daar a.s. zondag Internationaal online op te 7debdc49-33ff-4ba0-88b5-cdaf30587aa2mediteren en bij stil te staan. Onze aarde bestaat voor 78 % uit water, wijzelf voor zo’n 60-65 %.

Kijkt u naar mijn Zuidwaters: een filmpje over de waters rond het Olympisch Stadion: van het plassende stenen mannetje bij de atletiekbaan tot de waterstralen van de fontein van het Indiëmonument op het Olympiaplein. Langs Olympia- en Stadionkade, Nieuwe Meer, Beatrixpark en een uitstapje naar Buitenplaats WesterAmstel. En natuurlijk met het waterende vrouwtje aan de voet van de Watertoren van WaterNet, ons locale waterzuiveringsstation aan de Amstelveenseweg. (Bijna) alles op loopafstand van het Olympisch Kwartier. Maar… de stilte is vaak ver te zoeken.

Moongate: poort in Zuid

DSC03724
Neon Moongate, in tuinpoort Olympisch Kwartier, artist: Willem Hoebink

Tien passen vanaf mijn voordeur in het moderne Olympische Kwartier stap ik zo een Moongate in: een tuinpoort van glas: 10 meter breed, 9 meter hoog, met een neoncirkel van 7 meter doorsnee, die op ooghoogte begint. Alsof je door een Cirkel van Licht heen de tuin binnentreedt. Het is een neon- kunstwerk van Willem Hoebink (1966) uit 2008.

Oorspronkelijk is een Moongate in tuinarchitectuur een ronde opening in een stenen tuinmuur en stamt uit de klassieke Chinese landschapsarchitectuur van de Chinese adel; het refereert aan openheid naar de buren en symbolisch aan de terugkerende cyclus van de seizoenen, de cirkelgang van geboorte, leven, dood en hergeboorte in de natuur, de leer van het Chinese Taoïsme.

In Amsterdam-Zuid kun je in Buitenveldert in de Hortus van de VU zo’n chinese tuin-moongate zien. 

Maar Moongates zijn er inmiddels in soorten en maten, niet alleen als ronding in een muur – een oprijzende maan aan de horizon – maar ook van metaal, van hout, of dus van neon op glas. Bovenstaande video geeft een mooi overzicht, evenals de link onderaan dit blog.

foto: Hoebink

Het Olympisch Kwartier heeft maar liefst 9 neon- Moongates.
Vijf woonblokken hebben grote glazen tuinpoorten, ontworpen door Lafour en Wijk Architekten. De poorten liggen in elkaars verlengde, waardoor er een zichtas door de hele wijk heen ontstaat op de binnentuinen.

DSC03709In de glazen poorten weerkaatsen ’s avonds de felle neoncirkels, in een eindeloos refrein, als Olympische ringen door de tuinpoorten heen. Zo passen ze prachtig  in een wijk, die grenst aan een Olympisch Stadion.

De lichtcirkels van Hoebink vormen één van de drie kunstwerken die in de architectuur van de nieuwbouwwijk geïntegreerd zijn, zoals ik al eerder beschreef in mijn blog “Stoned forever” (februari 2015) over de metalen letters in de bakstenen muren en de stylistische huisnummers. Kunst verweven in architectuur, in de lijn en stijl van Amsterdamse School-architectuur uit Plan-Zuid van Berlage.

640px-Youyicun_garden
Klassieke Chin. tuin in Suzhou regio, Jiangsu provincie
Op zich zou de historie of filosofie van de Aziatische Moongates een mooie achtergrond voor een column over de neon Moongates in het Olympisch Kwartier kunnen zijn.
Maar mijn ogen doen iets anders. Mijn ogen herkennen in de klassieke Chinese Moongate een poortvorm, die ik alom op mijn zwerftochten door de Stadionbuurt tegenkom.
Mijn ogen zien de neoncirkels niet alleen als een 21e eeuwse interpretatie van de klassieke chinese Moongate, maar mijn ogen zien in de glazen tuinpoorten van het Olympisch Kwartier tegelijkertijd een 21e eeuwse toevoeging aan het bestaande poortenplan van de Stadionbuurt.DSC03694
Als er namelijk iets is waarin het Olympisch Kwartier als nieuwbouwwijk een dialoog aangaat met de vroeg-20e eeuwse Stadionbuurt, dan is het toch wel met haar poorten, is mijn conclusie.

Het Olympisch Kwartier heeft behalve haar 9 glazen tuinpoorten ook nog eens een overbouwde toegangspoort tot de wijk, aan de zijde van de Aphroditekade, die uitkomt op de centrale Eosstraat.

DSC03573
Ik laat in bijgaande fotoserie zien hoe m.i. deze parallel te trekken is.

Als een Middeleeuwse toegangspoort tot de vesting Nieuw-Zuid: zo rijst aan de Pieter Lastmankade het Amsterdams Lyceum op, net achter de Oud-Zuid stadsgordel rond het Concertgebouw. Het is 1919, het eerste jaar na de Eerste Wereldoorlog, vertelt de gevel. Hier treedt u binnen in het Uitbreidingsplan Zuid van Berlage. Met de Moongates en de toegangspoort in het Olympisch Kwartier als sluitstuk.

Terwijl ik sta te fotograferen in het poortje naar het Hygieaplein, raak ik in gesprek met een echte fotograaf, DSC03533een Engelsman. Hij zou de fietsen of de verkeersstopborden graag van het fotobeeld verwijderd willen zien, zegt hij. Dan krijg je mooiere architectuurfoto’s.
But that’s life” geef ik als commentaar. Net als de kapotte neonringen, die ik fotografeer, de lichtcirkels die om de haverklap door voetballen of andere botsingen in de tuinpoorten in stukjes naar beneden hangen. Niets is perfect. Ook de maan is niet altijd vol. Dus ook de Moongate niet.

De fotograaf vraagt wat ik aan het doen ben. Ik fotografeer in de buurt “lots of ports” antwoord ik en schiet hardop in de lach als ik zijn fronzende wenkbrauwen zie en ook zelf mijn Engelse taalfout hoor. Maar het is wel een leuke taalfout om i.p.v. “gate” de onderdoorgangen een “port” te noemen: een haven!DSC03799

De stadspoorten in Zuid vormen immers een haven van rust temidden van de drukte.

In Plan Zuid van Berlage, uit 1917, werden woonwijken bewust afgeschermd van drukke doorgangswegen als de Stadionweg, Olympiaweg en Marathonweg, door poorten in de bakstenen woonblokken aan te brengen. Hierdoor ontstonden er binnenhoven en stille pleinen, zoals bv. het Hygieaplein of de Sportstraat (foto).
Ook daarbij hebben de architecten van het Olympisch Kwartier willen aansluiten. En spreekt Stadsdeel Zuid van “Plan Zuid in de 21e eeuw“.
En noem ik de neon Moongates van Hoebink in de glazen tuinpoorten een 21e eeuwse interpretatie van Amsterdamse School-verfraaiing in architectuur.

Hestia, Vuurgodin


(dit stuk is met kerst 2014 eerder geplaatst op https://www.facebook.com/FaceToFaceOlympischKwartier/

Als alles duister is, ontsteek dan een lichtend vuur dat nooit meer dooft, nooit meer dooft…“.

Er klonk een monotone mantra hypnotiserend door “De Duif” heen, een kerk op de Prinsengracht. Zin na zin klonk het, in een eindeloze herhaling. Ik zong het Lied van de Ziel, in het mantrakoor van “stembevrijder” Jan Kortie.

De kerk was in t donker gezet; het was wachten op het Licht. Of het nou lichtjes van kerst waren of licht van de Winterzonnewende (21 december) of ander Licht. We zongen zowel de Indiase godin Shiva toe, als een “Heer, ontferm u” in het Russisch, als een universele mantra “Ohm, Shalom, Salaam” over Vrede.

Ik moest bij die mantra over het vuur, dat niet zou doven, denken aan de Vestaalse Maagden, de priesteressen in de tempel van de Romeinse godin Vesta – de Griekse godin Hestia.

hestia___gift_by_artemismelissa-d5i337i

Ik woon in een Griekse godinnenwijk en mijn woonkamer grenst aan de Hestiastraat.
Die Vestaalse Maagden moesten op het altaar in de tempel ter ere van Vesta/Hestia het vuur eeuwig laten branden. Het vuur mocht niet doven.
Ze waren maagd in de betekenis van “niet-gebonden aan een man”, zij hadden geen echtgenoot. Net als Hestia, de zus van oppergod Zeus.

Zij werd vereerd in het huiselijke haardvuur, dat brandde in een ronde haard, in het midden van het huis. Haar symbool was een cirkel. Misschien herkent u in haar Romeinse naam Vesta nog wel de merknaam van gashaarden van vroeger.

Ik vereenzelvig me graag met Hestia. Haar “persona” past me als geen ander, zoals mijn woonkamer ligt aan de straat met haar

hestia

naam met een uitzicht op de ronde oplichtende neoncircel in de tuinpoort.
Ik ben graag de vrouw van de vuurpotten. Ik ben een kaarsjes-freak: mijn huis zit vol met lantaarns, waxinepotjes, olielampjes, kaarsenkandelaren, ook als het geen kerst is. Ik bezit zelfs een dvd met openhaard-vuur! Hoe warm wilt u het hebben?

Eerder in 2014 heb ik al die vuurpotten van me – Hestia’s huiselijke haardvuurtjes – op de Facebook-site al in een filmpje verwerkt, met een sfeervolle Mariacantate eronder op muziek van Händel, onder de titel: “Hestia: een huis waar het vuur u welkom heet“. (zie onderaan)

Het paste toen mooi bij het Olympisch vuur, dat in 2014 brandde bij het Olympisch Stadion hier om de hoek. Maar het past nu ook mooi bij het Licht van kerst en het Licht van de Winterzonnewende van 21 december, het is dus Hestia die u hier een Lichtgroet brengt, nu de dagen allengs weer gaan lengen. Met een Hestia-ritueel werd bij de Grieken een huis ingewijd, maar ook bij de geboorte van een kind hoorde een Hestia-ritueel rond een haardvuur.

20141219_151010

De buurt rond het Olympisch Stadion was vanaf 1928 een Griekse goden en heldenbuurt, met straatnamen vernoemd naar stoere mannen als Jason en Achilles en Agamemnon. En met een Apollo- en een Minervalaan. Toen er plannen waren voor een nieuwbouwwijk werd er na een enquete onder de bewoners in de Stadionbuurt heel bewust gekozen voor vrouwelijke straatnamen in het nieuwe Olympisch Kwartier, zowel van Olympische godinnen als van nimfen, dochters van Titanen.

De Griekse mythen over de wereld en het heelal kenden behalve Goden en gewone stervelingen ook Titanen en Giganten, Reuzen en Cyclopen (zie mijn FB-column over The Titanic-tentoonstelling op de Zuid-As, 27 april 2014). Zij allen streden volgens de Grieken met elkaar om kracht, macht en invloed, zowel in de Hemel als op de aarde.

155-gods_goddesses_chart

Het was Oppergod Zeus die volgens de Griekse mythologie zijn hoofdkwartier op de Olympus hield, de hoogste berg in Griekenland. De Griekse dichter Homerus noemde de Olympus Het Huis van de Goden.

Zeus woonde daar o.a. met zijn moeder Rhea, zijn zus Hestia, zijn dochter Artemis en zijn vermeende dochter Aphrodite. Het zijn stuk voor stuk namen van straten in het Amsterdamse Olympisch Kwartier geworden, met aan de rand van de wijk de Hesperiden, de vermeende dochters van de sterke Atlas, de Titaan die (als straf) het hemelgewelf op zijn schouders moest dragen van Zeus.

En met centraal in de wijk, mooi rondgebogen als de horizon, Eos, de Titanendochter, die als Godin van de Dageraad werd beschouwd.

greek-gods-family-tree-genealogy-1234

Elke Godin had zo haar eigen eigenschappen en kwaliteiten. Een Aphrodite was een ander type dan de huiselijke Hestia of de energieke Artemis. Zoals het ene type vrouw de andere niet is. In esoterische kringen – en in de psychologie van Jung – worden de godinnen wel als archetypen gebruikt, waaraan je je als vrouw kunt spiegelen of waarbij je bepaalde kwaliteiten bij jezelf kunt stimuleren of ontwikkelen. Iets meer Aphrodite in jezelf? Of een vleugje meer Athena? Er zijn zelfs olietjes en sprays die dat kunnen bevorderen! Zoals u aan mijn mooie flesje godinnnenspray van Hestia kunt zien 😉

index

Een aardig boek wat dat betreft is “Godinnen in elke vrouw“, het boek van de Jungiaanse psychiater Jean Shinoda Bolen uit 1989. Zij ziet de Griekse godinnen als beelden van vrouwen, zoals die al meer dan drieduizend jaar in het menselijke voorstellingsvermogen liggen. “Hun mythen geven aan wat voor hen belangrijk is, en laten in beeldspraak zien hoe een vrouw die op hen lijkt, zich zou kunnen gedragen“.

Ze wijst op de introverte huiselijke aspecten van de Hestiavrouw, die goed alleen kan zijn (“zichzelf genoeg was”) en een naar binnen gericht bewustzijn heeft.

“Hestia vertegenwoordigt het Zelf – het alleen intuïtief kenbare spirituele centrum van de persoonlijkheid van een vrouw, dat zin geeft aan haar leven”, lees ik.

Onder invloed van Hestia is een vrouw niet ‘afhankelijk’ van mensen, bezittingen, resultaten, prestige of macht. Ze voelt zich Heel zoals ze is”.

Maar Hestia’s neiging om het gezelschap van andere mensen te ontlopen wordt nog versterkt doordat ze voor haar vorm van “zichzelf genoeg zijn” rust nodig heeft”.

“Meditatie activeert en versterkt dit introverte, naar binnen gerichte archetype. Wie ermee begint, maakt er al snel een dagelijkse gewoonte van, omdat het een gevoel van heelheid en concentratie geeft, een innerlijke bron van vrede en verlichting is, en toegang biedt tot Hestia”. (Bolen, 1989, p. 117)

Het mantrakoor vrijdagavond meanderde van mantra naar mantra, van land naar land, van cultuur naar cultuur. “Ohm, Shalom, Salaam” zongen we in De Duif: “Moge jij vrede hebben met wie je bent en met de wereld waarin je leeft”.

Een mooiere kerstboodschap kan ik u vanuit mijn multi-culturele Godinnenwijk niet wensen.

http://www.loesje.info/esoterie/godinnen_in_elke_vrouw_samenvatting.htm

Blog uit Amsterdam Zuid met haar Griekse godinnen Eos en Hestia rond het Olympisch Stadion, uitwaaierend over de stad met liefde voor kunst, architectuur, historie en spiritualiteit.

%d bloggers liken dit: