Categorie archief: Fotoreportage

De lente is in het land

De Lente is in het land!” zong mijn schoolvriendin F. vroeger, als ze jubelend bij ons op 1 hoog in de Stadionbuurt de trap ophuppelde. Binnenkort gaat ze trouwen, ja dat kan ook, dat is niet aan leeftijd gebonden.

P1030216
Bloesempark in Amsterdamse Bos met 400 kersenbomen

In het Bloesempark in het Amsterdamse Bos, waar de lente deze week uit zijn voegen barst met een overdaad aan kersenbloesem, kijk ik deze week naar een Turkse bruid in een rood kanten jurk, die door een zwart behoofd-doekte fotografe geïnstrueerd wordt voor een mooie trouwreportage. Zo’n bruidegom staat er in zijn pak toch altijd wat oenig onhandig naast te drentelen, vind ik, want het gaat tenslotte om hoe die bruidsjurk zo mooi mogelijk gedrapeerd op de foto komt te midden van de kersenbloesem.

P1030177
Turkse bruidsreportage onder de Japanse kersenbloesem

Het bloesempark met 400 Japanse kersenbloesembomen in het Amsterdamse Bos, aan de rand van Amsterdam-Zuid, is een geschenk ooit geweest van Japan. De entrada via een bamboe-loopbrug is indrukwekkend. Vooral deze week.
De knoppen van de sierkers barsten open en ontspruiten rechtstreeks uit de boomstammen zelf. Zij zijn het, die ons nu toeroepen: “De lente is in het land“!.P1030144P1030145P1030153P1030146P1030143“Hanami Matsuri'”

Vanaf zondag vieren Aziatische boeddhisten de komst van de lente met het bloesemfeest “Hanami Matsuri”. Ook de geboorte van Boeddha wordt op 8 april herdacht.

Overal ter wereld zijn deze week Japanse families in het kader van dit lentefeest aan het picknicken, en in hun kielzog spreiden ook Hollandse gasten nu in het bloesempark hun kleedje uit, blazen Hollandse moeders bellen voor hun kinderen; duwt een Aziatische vrouw haar grijsharige oude moeder in rolstoel onder de kersenbomen voort, zit een Aziatisch meisje te mediteren, en speelt een Hollandse jongen een vertraagd balspel in de lucht alsof hij chi kung bedrijft: een bewegende meditatie die je hoofd kalmeert.
Ook liggen er in het Bloesempark bloemen bij een gedenksteen van de aardbeving en tsunami in Japan in maart 2011.

Iedereen fotografeert iedereen geloof ik onder de Japanse kersenbloesem. Maar vooral de enorme hoeveelheid selfie-sticks valt me op. Ook de markante Hollandse “gele babydoll-man met luier” paradeert rond; hij laat zich graag zien. We kennen hem vanuit de Stadionbuurt. Een buurvrouw kreeg hem eens als huishoudelijke hulp in huis; toen hij bij de kapstok zijn jas uittrok,  had ze daar toch wel wat moeite mee. Hoe tolerant moeten we zijn?P1030210P1030194P1030201Ook een kunstenaar uit Amsterdam West heeft veel bekijks in het Bloesempark. Als een ware 19e eeuwse buitenschilder, met een palet en een draagbare ezel, is hij een schilderij aan het “opzetten”, de takken van de sierkers zijn er al, het wit en roze liggen als klodders verf klaar om tot bloesem te worden getransformeerd. Ook hij wordt weer door Aziaten op de foto gezet.
Hij doet me denken aan de schilders uit de School van Barbizon, zoals Gustave Courbet (1819-1877) of  Jean-François Millet (1814–1875) die er voor het eerst bewust op uittrokken om en-plein-air buiten te schilderen, een nieuwigheid in de kunst in die periode. Toevallig heb ik net deze dagen in deze Schildersstraten langs het Olympiaplein flyers voor de Stadionplein-petitie rondgebracht. Vandaag ben ik bijvoorbeeld de Tintorettostraat huis aan huis langs geweest.

KERSENBLOESEM

De kersenbloesem (‘Sakura’ in het Japans) staat symbool voor een nieuw begin, maar verwijst tegelijkertijd naar de vergankelijkheid van het leven. Op een site van Wereld Feesten Almanak, lees ik over het Kersenbloesemfeest in april bij de boeddhisten :

Het is met deze kersenbloesem alsof na een koude winter de aarde alle energie heeft samengeperst in de schitterende bloei van deze bloem.

Hoe hevig en schitterend de bloei ook is, zij is, net als het leven, van kortstondige duur.

Het verwaaien van de bloesems tekent het einde van het leven.

IMG_20180410_161539988_BURST000_COVER_TOP.jpgHet leven wordt, zeg maar, een beetje beschouwd zoals de kersenbloesem. Mooi en kort.  Een oeroud symbool voor de wedergeboorte van de natuur en puurheid.

Hoe lang ze bloeien in het bloesempark, zal afhangen van de wind de komende weken. Het is maar een kwetsbaar bloesempje. Bij veel wind en regen is de bloesemperiode zo voorbij.

Het duurt dus maar kort, de bloei van de kersenbloesem.
Het leven duurt maar kort.
Geniet ervan, nu het nog kan!

 

DE GEUR VAN ZUID

paco_rabanne_olympea_eau_de_parfum_spray_30ml

Als een kat zet ik deze weken mijn geursporen uit en verdedig ik mijn territorium in de Stadionbuurt, om het behoud van een historische naam, het Stadionplein. Blijkbaar wil ik de gemeentebestuurders die er plots een Johan Cruijffbuurt in Zuid van willen maken wel een poepie laten ruiken. Een Stadionbuurt zonder Stadionplein: hoe kan dat nou?

Dus ik geef mijn mening via diverse kanalen. Ik vind dat er een luchtje zit aan het onverwachtse besluit van B&W. Een commercieel geldluchtje. Hoe het besluit dan ook tot stand gekomen is, het stinkt, wat mij betreft.

20141219_151010

Nu was ik stomtoevallig deze weken nogal met geur bezig geweest. Ik had voor het buurtkrantje van Huis van de Wijk OLYMPUS een column ingeleverd over de Geur van Zuid, die deze week verschijnt.

Ik was namelijk laatst in een chique parfumlounge hier in de buurt, een Haute Parfumerie. Ze verkopen daar een parfum dat vernoemd is naar de Griekse Hesperiden, zoals de Laan naast het Olympisch Stadion tegenwoordig heet. Daar werd ik nieuwsgierig van.
Hoe ruikt Zuid, dacht ik? Ik verwachtte een appelige geur, vanwege de Griekse nimfen die een tuin met appels moesten beschermen. Wie ervan at, werd onsterfelijk. Maar het bleek een kruidige geur te zijn met o.a. citrus, salie en rozemarijn.

Zuid ruikt naar kak, zeggen ze wel. Stinkend rijk zouden we hier zijn. Ik vind dat altijd zwaar overdreven omdat er hele woonblokken vol sociale woningbouw zijn. Wel gaan delen daarvan steeds vaker in de verkoop, waardoor de gewone kantoorman met zijn huuretage steeds meer uit de Stadionbuurt verdreven wordt.

OLYMPISCHE LUCHTJES

Bij nader inzien blijkt de wijk, behalve naar kak, ook houtachtig te kunnen ruiken, of citroenachtig en kruidig, zoutig; naar saffraan, salie of gember. Of fruitig, naar water-jasmijn of vanille. Alle Grieks Olympische straatnamen uit de Stadionbuurt blijken namelijk in parfum of eau de toilette of zeep vertaald te zijn, ontdek ik online. Theseus, Achilles, Hercules, Apollo, Amazone, Argos, Olympia, Minerva, Clio. Werkelijk alle!

online video:

Het hele Olympisch Kwartier blijkt als geur verpakt in glas: Artemis, Rhea, Aphrodite, Hestia, Eos en ook de Hesperiden. De Olympische goden en godinnen, nimfen en muzen en Griekse helden vormen een enorme inspiratiebron. Niet alleen voor mij. Blijkbaar ook voor parfumeurs.

20180303130915
de geuren van het Olympisch Kwartier
Ik mocht ook ruiken aan een flesje Aurora Nomade in die parfumlounge. Een vrij zoetige geur met banaan, kaneel en nootmuskaat. Aurora is de Latijnse naam voor Eos, de centrale straat in het Olympisch Kwartier en spreekt blijkbaar als Godin van de Dageraad bij tal van parfumeurs tot de verbeelding. Online zie ik diverse Aurora-varianten. Zoals er ook diverse Afrodite-parfums blijken te zijn.
20180220193325
De Stadionbuurt in geur
De Argonauten met hun Argos-schip kom ik als Argos-parfum voor mannen tegen. Minerva, Clio en de Amazonen: ze zijn er grappig genoeg allemaal als flesje. Al zie je Clio eerder als Chloé op de markt. Ook Euterpe, muze van de fluitmuziek, wiens naam in Zuid bezoedeld was door de Tweede Wereldoorlog waardoor zij nu Gerrit van der Veenstraat heet, is een eau de parfum. Voor een Hestia-parfum moet u in het alternatieve, esoterische circuit zijn, waar ze godinnensprays voor in uw huiskamer verkopen.

Hygiea, Godin van de gezondheid, is blijkbaar te clean voor een parfum, maar als lichaamsolie en zeep is ze er wel, zoals Patroclus als geurkaars, Jason als shampoo en deodorant, (geurloos, opvallend genoeg). En Marathon als druppels, om langer te kunnen vrijen. Ook lekker! De vrouw van Jason, de mythische Medea, is wel als parfum te koop.

31PD5ceIK4L

Ik ontdek ook dat de mythologische namen niet aan sekse gebonden zijn. Er bestaan van de maangodin Artemis zowel mannenparfums als merken vrouwenparfum. Idem voor Apollo-geuren, de Griekse God voor de muziek. En ook de mythische Europa zie ik als geur bij het ene merk voor mannen, bij een ander merk voor vrouwen.

De parfumlounge in Zuid maakt dat onderscheid niet. Ze hebben hun boutique op geur ingedeeld, niet op sekse. Je stuurt in een museum een man ook niet naar een ander schilderij als een vrouw, is hun redenering.

DSC06527
Eau d’Amsterdam

Prachtige verhalen kunnen ze hier vertellen over hun producten. ook geven ze geurworkshops. Ze verkopen er avant-garde parfums die bijna nergens in Nederland te vinden zijn. Stinkend duur ja, maar wel een feestje voor je neus. Wat een ervaring!
Die lounge is echt iets anders dan een drogisterij waar ook parfum verkocht wordt. Hier werken geurexperts, geur-designers noemen ze zich, “neuzen” bijna, zoals de vrouw die ook de geur van Amsterdam heeft willen vangen. Hier is Eau d’Amsterdam ontworpen, bedacht door het kunstenaarsduo Tijdmakers: een flesje voor zowel vrouwen als mannen.

IEPENLUCHT

Eau d’Amsterdam ruikt houtachtig, een beetje woest vind ik en is samengesteld uit geurmoleculen van de bladeren en het hout van de iep. De Amsterdamse iep zou je bijna zeggen, want de stad heeft zo’n 75.000 iepenbomen, waardoor er in de lente een witte zee aan iepenzaadjes over de straten ligt, als lentesneeuw.

DSC06547
Lentesneeuw: de talloze zaadjes van de iep verspreid op straat

In april is er al een paar jaar een Springsnow-festival met een wandelroute langs alle iepenbomen in de stad. De Amstelveenseweg in de Stadionbuurt stond er altijd vol mee, maar is vrij recent – ondanks bewonersprotesten – nogal ‘ontiept’. Maar langs de Schinkel, Aalsmeerweg en Hoofddorpplein in Zuid staan ze volop. Op een interactieve kaart van de gemeente kun je exact zien in welke straat en bij welk huis de iep zich bevindt. Je kunt op straatnaam zoeken.

Aqua-Cruyff

En tja, ehhh,,,dan is er ook nog een Spaanse Agua de Cruyff realiseer ik me deze week. Met een y dus, want de Nederlandse ij zorgt internationaal voor uitspraakproblemen.

Mocht de gemeente haar zin krijgen om Cruijff in Zuid te vernoemen, dan komt er over het Olympische bouquet aan geuren en de “headspace” van de iep, zoals dat heet, ook nog een Cruijff-luchtje heen. Naar Spaanse munt ruikt dat.

Al die odeurs te samen zullen dan toch wel behoorlijk stinken, denk ik. Misschien hebben die roddels over Zuid dus toch een grond van waarheid. Of een hart, om in parfumtermen te spreken.

Amsterdamse Stijl

giphy_63_1508014948363Het zal u niet ontgaan zijn dat er een jaar ten einde loopt waarin de kunststroming De Stijl centraal stond, 1917-2017. Het was het themajaar “Van Mondriaan tot Dutch Design” .  Nu hebben we misschien wel stijl in Amsterdam, maar weinig van De Stijl.

Voor het spectaculaire Victory Boogie-Woogie-schilderij van Piet Mondriaan (1872-1944) dat met overheidsgeld in 1997 gekocht is voor 37 miljoen euri, moet je naar Den Haag, voor zijn geboortehuis naar Amersfoort, voor het modernistische Rietveld-Schröderhuis van meubelmaker/architect Gerrit Rietveld (1888-1964) en zijn muze moet je naar Utrecht.
Wat heeft Amsterdam-Zuid?

In 2011 behoorde een villa op de Apollolaan 1 in Zuid met zijn vraagprijs van €4.500.000 bij de top 5 duurste huizen van Amsterdam. Bouwjaar: 1927. Aantal kamers: 11. Woonoppervlakte: 399 m². Perceeloppervlakte: 589 m². Maarrrrr, dan heeft u wel een huis met een raam, ontworpen door Gerrit Rietveld himself , dat u zich dat even realiseert.😃
De ramen van Rietveld met hun dunne spijlen, waarin hij buiten en binnen graag in elkaar liet overlopen, zelfs zonder kozijnen op de hoek, waren in die tijd – de jaren twintig van de 20e eeuw – heel beroemd.

P1000063
Harrenstein-Slaapkamer 1926, ontwerp Rietveld, vaste collectie Stedelijk Museum A’dam

“Het lijkt wel een Ikea-interieur” hoor ik een buitenlandse bezoekster zeggen, als ik bij een slaapkamerinterieur van Rietveld sta, in het kader van “100 jaar De Stijl” in het Stedelijk Museum. De slaapkamer is een zogenaamde Stijlkamer, in zijn geheel overgenomen uit een huis aan de Weteringsschans in Amsterdam. Het Stedelijk Museum heeft ook stoelen van Rietveld en Mondriaanschilderijen, en had vorig jaar zelfs per ongeluk een vervalste Mondriaan geleend, zoals laatst bleek. Iets wat net op tijd ontdekt werd, voordat het in De Stijl-jaar 2017 tentoongesteld werd.

Ik begreep dat eigenlijk wel, die Ikea-opmerking van die bezoekster, maar dacht aan al de eikenhouten meubels waar iedereen in de jaren twintig van de vorige eeuw nog tussen bivakkeerde en welke enorme shock en verandering die abstracte ontwerpen van Rietveld en Mondriaan moeten zijn geweest. Kunst als Avant Garde. Kunst die voorop loopt. Het is wel een ontwerp uit 1926 moet u bedenken, hoe dodelijk een “Ikea-label” anno nu ook is.Gerrit-Rietveld-College2

Natuurlijk hebben we in Zuid de Gerrit Rietveld Academie aan de Stadionkade, een glazen rechthoek, als Academie voor Beeldende Kunst en Vormgeving; daar neergezet in1962, ontworpen door Rietveld. Ook het Van Goghmuseum (1973) is als gebouw mede door hem ontworpen.

Hbeugel-bedet komende kunstwerk op het vernieuwde Stadionplein krijgt eveneens een Stijl-element: in het betonnen appartement van 65 m2 komt een bedontwerp van Rietveld te staan. In zwart gepatineerd brons, zoals alles in het kunstwerk. Volgens mij wil je nog niet dood neergelegd worden op dat Rietveldbed 😃 Maar daar gaat het niet om. Dat is een kwestie van smaak. En daar gaat het in de kunst niet over.

beozek_bronsgieterij-1[33627]
Maquette Kunstwerk Stadionplein, Matthew Darbyshire (1977) met rechtsonder bed van Gerrit Rietveld. Foto, ©S. Capel
Meer in het oog springen in Amsterdam-Zuid de zgn. Warnersblokken, de vier rood-blauw-gele woonblokken in De Stijlkleuren, net achter de Stadionkade en de Parnassusweg. Een eilandje moderniteit uit 1957. Flats die sinds 2010 de status van Rijksmonument hebben. De gekleurde gevelplaten zijn ontworpen door kunstenaar Joseph Ongenae, geïnspireerd door De Stijl.

P1000209
Vier huizenblokken van architect Allert Warners, 1957. Amsterdam Zuid
image_db_asp
Slotermeerlaan (De Verfdoos, 1954)

Van dezelfde architect Allert Warners (1914-1980) staan er in Amsterdam-West ook twee flats, die De Verfdoos worden genoemd. Ook heeft West een Piet Mondriaanstraat, maar dat is natuurlijk geen “De Stijl-landmark”.

Vervolgens hebben we in Zuid de 1e Openluchtschool uit 1929 van architect Jan Duiker (1890-1935), net achter de Apollolaan en Beethovenstraat. In de Cliostraat.
Duiker was officieel geen lid van De Stijl-groep, maar behoorde net als Rietveld tot wat in kunstkringen de “Nieuwe Zakelijkheid” heet. Beide kunststromingen waren een reactie op de expressieve Art Nouveau-stijl van begin 20e eeuw en de uitbundige Amsterdamse School-architectuur, waar Zuid vol mee zit. 

DSC06188
Cliostraat, ingang Openluchtschool (1929) van Jan Duiker, gepropt tussen baksteenarchitectuur;
16856513cf0788da1f1baae0cb2b411c
De Openluchtschool uit 1929 van Jan Duiker, verbannen naar de tuinen van het huizenblok

Aan die school van Duiker kun je eigenlijk wel zien hoe er “geschipperd” werd in die tijd. De gemeente wilde het bakstenen straatbeeld niet teveel laten afwijken en verbande de moderne school zelf naar de binnenplaats van het huizenblok. De schoolingang aan de straatzijde zit tussen de baksteenarchitectuur ingepropt. Bijna, zoals er vroeger katholieke ”schuilkerken” in Amsterdam waren. Als je het aan de straatzijde maar niet zag. Lekker hypocriet.😃

Overigens was Jan Wils, de architect van het Olympisch Stadion (1928) in zijn begintijd ooit aanhanger van De Stijl, maar later een afvallige, die door de Stijlpuristen “van effectbejag” beschuldigd werd met zijn baksteenbouwsels in Zuid.

Toch bestonden de kunststijlen naast elkaar. Tegelijkertijd. Het was 2017 zowel het herdenkingsjaar van De Stijl als van 100 jaar Amsterdamse School. 

Het kon blijkbaar allebei. De opdrachtgevers voor de Rietveldslaapkamer (foto hierboven) gaven – naast Gerrit Rietveld – bijvoorbeeld op hetzelfde Weteringsschansadres aan architect Piet Kramer (1881-1961) opdrachten, zowel voor de pui van het huis als voor een studeerkamer. Nou, en die Kramer kennen we natuurlijk als DE zwierige bruggenbouwer van de Amsterdamse Schoolstijl (200 bruggen, waaronder de Stadionbrug in 1937 en het golvende wooncomplex De Dageraad (1919-1922) in Zuid, nu onderdeel van museum Het Schip).

DSC06524
Rietveldhuisje, 1972, in het Amstelpark, van een kunstenaarscollectief

Ook in Zuid ontwaar ik nog een niet door Rietveld ontworpen gebouw, dat Rietveldhuisje heet, in het Amstelpark. Het staat er sinds de Floriade, 1972.

MONDRIAAN

20170914_130904 (2)Verder kom ik er in het Mondriaanhuis in Amersfoort – Mondriaans geboortehuis en alleraardigst nieuw multi-mediamuseum – achter dat Mondriaan zelf lange tijd in Amsterdam heeft gebivakkeerd en er naar de Rijksacademie ging om kunstenaar te worden. Het is de tijd voordat hij naar Parijs vertrok, en later naar New York.

Hij schilderde rondom Amsterdam, nog net voordat hij – via zijn bomen – langzaam maar zeker tot abstractie kwam. Het Amsterdam Museum had daar in 2012/13 al een tentoonstelling over. Het zijn dus geen De Stijl-schilderijen, maar is wel Mondriaan.

20170914_130249 - kopie (4)
Knotwilgen aan een sloot, buiten Amsterdam, 1905
mondriaan-de-man-die-alles-veranderde
Boerderij bij Duivendrecht, 1916, Piet Mondriaan

Al inventarisend ontdek ik dan nog dat Amsterdam-Zuid ook een toren naar Mondriaan heeft vernoemd. Nooit geweten! De op 1 na hoogste wolkenkrabber in Amsterdam blijkt de Mondriaantoren te heten.
De Rembrandttoren, die er naast staat, in een wijkje naast het Amstelstation, is de hoogste van de stad. Met de zgn. Breitner-toren vormen ze zo een schilders-hoogbouwtrio. Maar ik denk dat weinig Amsterdammers de Mondriaantoren kennen, hij wordt eerder de Rabobank-toren of Delta Loyd-toren genoemd.

De Rembrandttoren is de bekendste.
Maar dat is misschien wel een kwestie van smaak. Of van stijl. 😃

20284536843_de3269f832_b
Bij Amstelstation: de Mondriaantoren (rechts). De Rembrandtoren (links) is de hoogste toren van de stad. Middenin: de Breitnertoren. Drie schilders, die alle drie in Amsterdam schilderden.
  • T/m 27 november kunt u nog de tentoonstelling ‘De Stijl in het Stedelijk’ zien.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

A lazy afternoon

Voor de Niet-Facebookers onder u, mijn email-Volgers:

Video’s en bewegende fotoreportages laten zich niet lezen in een emailbericht over een nieuwe column. Terwijl ik toch graag met beeldmateriaal werk. U kunt zo’n video of foto-slideshow toch bekijken, door in de email op de titel van de column te klikken en dan ONLINE op mijn website de column plus de video te bekijken.

Overigens is de column ook Online opgemaakt. Dus de lay-out is erop afgestemd dat u de tekst online leest. In de email-melding ziet de lay-out van mijn column er vaak merkwaardig slordig uit. Zoals het niet door mij bedoeld is. Advies dus: lees ONLINE.

Hier nu een melding voor een fotoreportage, die ik laatst maakte van de herfst en Kunst in het Beatrixpark in Amsterdam: A lazy afternoon, op muziek van Stan Getz: Autumn Leaves.

De video is laatst door mij ook op mijn Facebook columnpagina geplaatst: http://www.facebook.com/FaceToFaceColumns

Video Lazy Afternoon: Kunst in het Beatrixpark: online (klik op titel in de email)

 

 

 

♫ Canta-re ♫♪

We zijn met onze Cabriolet op pad geweest,” lachte mijn buurvrouw altijd, als ze opgepropt en wel met boodschappen en al, weer uit de kleine Canta van haar vriendin was geklommen. Ze voelde zich door elkaar geschud tot en met, zei ze, en het was binnen een hoop lawaai aan je oren.

dsc05843Stadsdeel Amsterdam-Zuid kreeg laatst van buurtbewoners de tip voor “een Leen-Canta of een Canta delen”, toen het tijdens een gespreksavond over het sociale isolement van ouderen ging. De kleine tweezitter voor gehandicapten is een gewild stadsautootje geworden, zelfs voor niet-gehandicapten. Overal in de Stadionbuurt zie ik Canta’s op de trottoirs. Je hebt er geen rijbewijs voor nodig, en geen parkeervergunning en mag hem op de stoep parkeren. Ja, hij rijdt maar 45 km per uur, maar als je er alleen mee in de stad boodschappen wil doen….

dsc05859

Naast Canta’s zie ik ook steeds vaker andere mini”s in de buurt:  Brommobielen en electrische Smarts in het Olympisch Kwartier: die kun je als electrische deel-auto huren van de firma Car2Go: een variant op de Witkar van Provo uit de jaren 60. Met zo’n kleine huur-Smart kun je overigens gewoon de snelweg op en je kunt ‘m overal in Amsterdam gratis parkeren binnen de ring A10, in IJburg en rondom de Zuidas. Voor een huurbedrag van 15 euro per uur richt Car2Go zich echter op een andere doelgroep dan de boodschap doende oudere.

Voor een brommobiel, die net als de Canta ook maar 45 km per uur kan, gelden dezelfde regels als voor gewone auto’s: hij mag niet op de stoep geparkeerd worden en je hebt een parkeervergunning nodig en een rijbewijs of bromfietscertificaat. De brommobiel mag ook niet op het fiets- en voetpad, de Canta wel. 

dsc05824Parkeervergunningen voor bewoners in Amsterdam betekenen gewoon extra Vaste Lasten per maand. Bewoners in de Stadionbuurt betalen voor een normale parkeervergunning 132,50 euro per half jaar. In het Olympisch Kwartier zijn bewoners bovendien verplicht hun auto ondergronds te parkeren. De ondergrondse garage van woningbouwvereniging Eigen Haard kost zo’n 85 euro per maand.  Niet alle autobezitters hebben zin om dat per maand bovenop hun huur te betalen. Vermoedelijk wonen er daardoor in de sociale woningbouw van Eigen Haard relatief veel mensen zonder auto. Hierdoor zijn er vervolgens ondergronds vrije parkeerplaatsen beschikbaar, die op de één of andere manier weer rendabel moeten worden gemaakt en particulier verhuurd worden, bijv. via een zgn. Switchpark-systeem. Voor zo’n 130 euro per maand.

Tja. De Canta op de stoep dus…..lijkt wel op te rukken. Zelfs voor niet-gehandicapten. In 2012 arrangeerde Karin Spaink, columniste en M.S.-patiënt, in de Westergasfabriek een Nationaal Cantaballet, waarbij de mini-autootjes met elkaar en met balletdansers een dans aangingen. Ook schreef ze het boek: “De benenwagen, het succesverhaal van de Canta”. In bijgaande video ziet u een impressie van dit Cantaballet.

Een rondwandeling door de Stadionbuurt leverde de volgende video op:
♪♫♪♪…Canta-re…oh oh oh oh””♫♪ :

https://youtu.be/SR2RctaTd3w

 

 

Bloedmooi, niet rood

DSC04981

Ze was niet zo zeer bloedrood, maar meestal blauwig. La Luna, de zus van Eos, de Dageraad. Maar het mooiste was dat ik haar zag als een driedimensionale bol, hangend in het universum; Normaal lijkt de maan een verlichte pannenkoek. Nu leek het bij de totale maansverduistering wel een ballon in de lucht. Zo wonderlijk en intrigerend!

Ik ben bij de Schinkeleilanden urenlang op een bankje achter het Olympisch Stadion gaan zitten om de energie van deze bijzondere supermaan in deze nacht te ontvangen. Dat leek me een mooie tegenpool tegen alle stress die ik deze dagen in mijn priveleven moet zien op te vangen rond het leven van mijn oude moeder.

Ik wilde kracht opdoen.DSC04962 Maankracht.

Bekijk online de video met muziek door op de titel bovenaan de mail te klikken.

Een meditatie. Een stiltemoment:

VENSTERS OP ZUID

Jan Dibbets, Tollebeek 1, 1999
Jan Dibbets, Tollenbeek 1, 1999

DSC03612Geïnspireerd door een kunstwerk van Jan Dibbets (9 mei 1941) van een raam in perspectief, (Tollebeek I, 1998-1999) dat ik laatst zag hangen op de Zuidas bij de ABN/Amrobank, breng ik vensters in beeld uit de Stadionbuurt en Olympisch Kwartier: een wonderlijke mix van moderne architectuur met Late Amsterdamse School-stijl.

Filmpje: