Tea in het oude stadhuis

Geachte heer. Zou ik in aanmerking kunnen komen voor een muurschildering? Hopende antwoord van U te ontvangen teken ik, Hoogachtend. C.K. Appel“. De brief met dit simpele verzoek was op 5 april 1948 bezorgd op het Amsterdamse stadhuis”. Het stadhuis op de Oudezijds Voorburgwal waarin tegenwoordig hotel The Grand is gevestigd.
De biograaf van Karel Appel, Cath√©rine van Houts verhaalt met smaak en uitgebreid over de enorme rel die in 1949 uiteindelijk uitbrak, toen Appel zijn ”Appeliaanse” moderne muurschildering voor de koffiekamer van het historische stadhuis klaar had.

Op Tweede Kerstdag was ik op deze plek. Ik trakteerde mezelf in de cosy bibliotheek van hotel The Grand op een High Tea met mijn 88-jarige moeder. Vanuit Zuid met tram 16 naar de binnenstad.

Ik ben meer van koffie, dan van thee eigenlijk. Maar een High Tea, daar zeg ik geen ‘nee’ tegen. ūüėČ En dan vooral in een Grand Hotel. Ik hou wel van die (vergane) glorie in een historisch pand. Op Netflix heb ik me deze weken min of meer verstopt in de Spaanse t.v.- serie Gran Hotel.
Een bezoekje aan The Grand in Amsterdam moest er dus maar ‘es van komen, ook al is het dan geen Grand Hotel van origine. Maar het voormalig stadhuis, in een historisch pand uit 1578.

Ooit was er maar één Amsterdams stadhuis en waren er géen 7 stadsdeelraden zoals nu. Vanaf de Dam verhuisde het stadsbestuur in 1808 naar de Oudezijds Voorburgwal, toen koning Lodewijk Napoleon het Stadspaleis op de Dam tot Koninklijk Paleis bombardeerde. Op de Oudezijds Voorburgwal werd het voormalige Prinsenhof uit 1578 toen stadhuis, totdat in 1988 de huidige Stopera als nieuw stadhuis geopend werd.
In 1926 kreeg het historische pand op de Wallen een gevel in de stijl van de Amsterdamse School en ook een raadzaal in die stijl. Het pand, waar nu The Grand zit, is inmiddels Rijksmonument.

Misschien weet u al van mij dat ik een zwak heb voor Grand Hotels. Ik schreef er in 2014 een column over. Zo mag ik graag in hotel de Roode Leeuw tegenover de Bijenkorf bij gelegenheid een lunchje “doen”. Ook dat is een prima plek om met mijn moeder te bezoeken, net als The Grand. Of koffiedrinken in de lobby van hotel Victoria tegenover het CS, u weet wel, dat pand waarin die twee oude huisjes zijn verpakt, zoals in het boek Publieke Werken door Thomas Rosenboom zo prachtig wordt beschreven.
(column: https://m.facebook.com/notes/face-to-face-column-olympisch-kwartier/column-grand-hotels/239978769519075/ )

In de bibliotheek van het huidige hotel The Grand serveren ze ’s middags een Afternoon Tea. Mijn moeder is in dit voormalige stadhuis getrouwd op 3 juni 1953; alleen daarom al nam ik haar er mee naar toe (natuurlijk niet voor de scones met clotted cream, dat snapt u wel ūüėÉ).
Net als vele andere Amsterdammers trouwde ze er in een eenvoudige Burgerzaal, die nu verdwenen is. Maar na ons ge-thee tijdens de kerst mochten we de historische raad- en trouwzaal even bekijken. Een juweel: een totaalkunstwerk van meubels, lampen, tapijten, ramen en muurschilderingen in de kunststijl van de Amsterdamse School. Daar trouwden op 10 maart 1966 Beatrix en Claus.

APPEL

Met verbazing sta ik voor de abstracte muurschildering van Karel Appel in het huidige caf√©-restaurant van The Grand. Appel schilderde zijn “Vragende Kinderen” in 1949 met op zijn netvlies de hongerige ogen van kinderen (in Duitsland en Oostenrijk) net na de Tweede Wereldoorlog, Een thema dat hij in die jaren vaker in zijn werk zal gebruiken. “Al schilderend verschijnt steeds het beeld van het eeuwig vragende kind voor zijn geest. Het kind dat telkens opnieuw geboren wordt en onophoudelijk vragen over het leven blijft stellen”, aldus zijn biograaf Cath√©rine van Houts.

15740800_10202384934700352_7104604244867410079_nDe fresco besloeg een hele wand van de toenmalige kantine, maar de ambtenaren vonden in 1950 die “kinderlijke” Appel-beeldtaal shockerend. Hun verging de lust tot eten, zeiden ze, zo lees ik in de Appel-biografie. Men was kunst gewend, die getrouwe afbeeldingen van de werkelijkheid maakte. “De ambtenaren verslikken zich in hun broodjes. (-) De vragende kinderen krijgen koffiebekers toegesmeten. De toon is gezet. Een affaire is geboren. Zo ongeveer de halve vaderlandse pers valt over Appel heen”.

De abstracte kunst van Appel leidt tot grote controverses, her en der zelfs tot vechtpartijen. Nihilisme, wordt het genoemd. Terwijl internationaal Appel met kunststroming Cobra doorbreekt, verdwijnt de fresco “Vragende Kinderen” in 1950 achter een laag tengel en behang. Om de lunchende ambtenaren tegemoet te komen. De witkwast gaat er nog net niet overheen. Pas in 1959 wordt het weer vrijgegeven.

Tegenwoordig zijn de Vragende Kinderen te zien in het café-restaurant van The Grand. En constateer je met verbazing hoe gewoon we die kunsttaal zijn gaan vinden. Geen afbeelding van de werkelijkheid nee, maar een interpretatie van die werkelijkheid.

Рover Appel: http://www.onsamsterdam.nl/…/292-hier-gebeurde-het-stadhuis…

– over het stadhuis: amsterdamse-school.nl/objecten/gebouwen/hotel-the-grand/

¬†¬†—————-
187 bereikte personen
LeukMeer reacties weergeven

Reageren                  

2 reacties
Reacties
Face to Face Column Olympisch Kwartier
Schrijf een reactie…¬†
Jeannette Algra
Verwijderen
Jeannette Algra Kende ik niet dat verhaal over Karel Appel. Interessant om te lezen. Mam had overigens genoten van het uitje!

 

Willem Heemstra
Verwijderen
Willem Heemstra Prachtig gedaan graag gedeeld!

 

Hallelujah Amsterdam

 

DSC01644
Leonard Cohen, Olympisch Stadion 21 augustus 2012. Op de achtergrond het logo van twee verenigde harten, gezegend door twee handen die het Kabbalistische teken van God maken

Als een drieluik. Een altaarstuk: zo zag het podium op het grasveld van het Olympisch Stadion eruit: links en rechts twee beeldschermen met close-up beelden van Leonard Cohen. Het was 21 augustus 2012.

Nederig had hij daar gestaan vier jaar geleden, 78 jaar oud, soms met zijn zwarte hoed in zijn hand, soms geknield naar zijn muzikanten, op √©√©n knie of op twee knie√ęn, of staand met zijn hoofd gebogen, nederig naar¬†zijn publiek.
disunityOp de achtergrond een projectie van het logo van twee verenigde harten, een echo van de joodse Davidster¬†bestaand uit twee verenigde driehoeken. Een eigen ontwerp van Cohen himself, de po√ęet van de Liefde.
Twee harten met twee zegenende handen, waarvan de vingers het teken voor God maken volgens de joodse Kabbala.

Op weg naar het Stadion, op het bankje aan de Laan der Hesperiden, had ik meer van die mannen met zwarte hoeden gezien. Het leken wel¬†orthodoxe joden, die je in Amsterdam Zuid en Buitenveldert wel rond de synagoges zag, maar nu¬†hadden die zwart “behoede” mannen¬†geen vlechtjes langs hun oren:¬†het bleek een gimmick: het waren Cohen-fans.

DSC01657

De in het boeddhisme geschoolde, in het zwart pak gestoken, monnik van joodse origine, speelde in zijn teksten met tal van religies. Hij was bekend met de mystiek van de Kabbala.
Het was of ik naar de sjoel was geweest“, omschreef een bezoeker het concert in Antwerpen, vlak voordat Cohen in Amsterdam optrad¬†(uit: dagblad Trouw). En in Amsterdam was het niet anders. Er hing een serene, bijna gewijde sfeer in het Olympisch Stadion. Vooral toen zijn¬†“Hallelujah” klonk.

1823
©Stageco.com

Als de grote podiumlichten aangingen en over het grasveld en publiek heen zwaaiden, zong het hele stadion zacht en ingetogen het: “Hallelujah!” mee.¬†Het nummer van Cohen¬†uit 1984, dat later gecoverd¬†werd door vele vele andere artiesten, en¬†dat door vriend Bob Dylan, zoals hij laatst zei in de krant de New Yorker,¬†vanaf het begin werd herkend als een unieke mix van religieuze en seculiere devotie.

Maar waar g√°√°at het nummer nou precies over?” zie ik mensen online verzuchten onder You Tube opnames van¬†Cohens Hallelujah.¬†De song heeft een absoluut ongemakkelijke tekst, die¬†Cohen eigen is.

Videomontage Hallelujah in het Olympisch Stadion, online:


Het lied gaat hoe dan ook over de liefde, over de pijn en de troost ervan, zoals zoveel van Cohens teksten pure liefdespo√ęzie en¬†liefdespijn zijn. Maar met altijd¬†die zweem van een spirituele context. Hallelujah betekent:¬†Prijs God, in het Hebreeuws.

Op You Tube, waar Cohen zelf de London-versie uit 2012 van zijn Hallelujah heeft geplaatst – ¬†(meer dan 137 miljoen views en meer dan 11.000 reacties) –¬†discussi√ęren fans over de inhoud van het lied. Het is grappig om die discussie te volgen:

SEX

De één ziet er vooral Рof alleen Рeen Loflied op de Liefdesdaad in:
It’s a celebration of sex !”, verwijzend naar het couplet:

“Yeah but I remember, yeah when I moved in you,
And the holy dove, she was moving too,
and every single breath that we drew was: “Hallelujah”.

Een ander wijst op de religieuze connotaties die Cohen geeft aan de po√ęzie van de liefde.

Door in zijn song te refereren aan de lust van de muzikale koning David van Isra√ęl¬†voor Bathsheba, een badende getrouwde vrouw (ook vaak als badend Naakt afgebeeld in de beeldende kunst) plaatst¬†Cohen de liefdesdaad in een bredere context.

Behalve aan koning David refereert hij tevens aan de krachtige Samson uit het Oude Testament:

“She tied you to a kitchen chair
She broke your throne, and she cut your hair‚ÄĚ

en lijkt zo de twee Bijbelse verhalen van David en Bathsheba en die van Samson en Delilah vrijelijk¬†met elkaar te vermengen,¬†als om¬†de “machteloosheid” te kunnen uitdrukken van de man, die in de¬†greep is van zijn¬†Lust en Liefde.

De krant De New Yorker plaatste vorig jaar maart de oorsprong van het nummer Hallelujah ook in de joodse historische context van het Canadese Quebec/Montreal, waar Cohen opgroeide en waar Engelse protestante immigranten en Franse katholieken het voor het zeggen hadden gehad en de joodse nieuwkomers eind 19e eeuw het licht in de ogen niet hadden gegund.

bag
Unified hearts logo

Hallelujah, Prijs God. In het Hebreeuws. De Troost van de Liefde, de Heiligheid van de Liefdesdaad, Cohen bezingt het.

‚ÄúI doubt Leonard Cohen would be anything other than amused by all the debate about Judaism v√ęrsus Christianity,”¬†reageert een fan op You Tube,¬†“I think his great genius as a poet is the way in which he combines the religious and the secular in his metaphors and images. This “metaphysical”¬† integration of the sacred and the profane relies first of all on his really intimate knowledge of the Hebrew bible‚ÄĚ.

En nu, sinds vandaag, is de verlichte po√ęet niet meer.
Hij is het Bardo ingegaan, de tussenwereld van de zielen in het Tibetaanse boeddhisme.
So Long, Leonard.
See you down the road”, had hij als afscheid dit jaar¬†tegen zijn¬†vroegere muze¬†Marianne gezegd, die¬†een paar maanden geleden overleed.¬†Hij wist het. En was klaar voor de dood, zei hij tegen de New Yorker,¬† 17 oktober. Zijn recent uitgebrachte album “You want it darker” loopt er op vooruit.
So long, Leonard.
Mij rest de schitterende documentaire op video over het Tibetaanse Dodenboek en het Bardo, die door de sonore stem van Cohen wordt begeleid.

cohen 14
hoes van cd-album Popular Problems, 2014: Cohen, als Boeddhist

Zijn biografie op de Facebooksite (2,1 miljoen Likes) toont slechts de volgende woorden, uit zijn Hallelujah-song:

I did my best
It wasn’t much
I couldn’t feel
So I learned to touch
I’ve told the truth
I did’nt come to fool you
And even though
it all went wrong
I’ll stand before
The Lord of Song
With nothing on my tongue
But Hallelujah!

12194883_10153722673139644_2897173001960279533_o

Lees over David en Bathsheba: https://plus.google.com/b/113245558353488782003/+floravinitzky/posts/bbdpHbgqGvE?pageId=113245558353488782003

FACE to FACE to OBAMA

Het was kiezen tussen sfeerproeven op¬†een ‘dichtgetimmerd’ Museumplein of thuisblijven en de helikopters zien te ‚Äúspotten‚ÄĚ boven mijn tuin. Vanmorgen¬†was ik te moe om naar het centrum te gaan en deed het laatste. De tv LIVE aan, om verslag te krijgen.¬†

Ik werd er helemaal zenuwachtig van: het geronk van al die heli’s boven mijn huis, eerst allerlei media-helikopters, dan de vier uit de United States, daarna weer twee Amerikaanse,¬†in welke zat ie nou? Zelfs de verslaggevers op televisie bij het Museumplein raakten in de war. Eerst kwam de staf van Obama aan¬†in¬†vier heli‚Äôs. En pas later de¬†twee¬†met Obama in de Marine One, ik geloof dat dat de laatste van de¬†twee heli’s was.

Daar was ie! Om 09.23 uur. Boven mijn tuin.¬†Dichterbij me kon ik ‚Äėm niet ‚Äúhebben‚ÄĚ, de man bij wie ik altijd ging stralen als ik ‚Äėm zag op tv. De man over wie ik altijd gekscherend zei: ‚ÄúDie mag wel een beschuitje bij me komen eten,‚ÄĚ als u begrijpt wat ik bedoel.

Zijn overwinningsspeech in 2008 zal ik nooit vergeten, jankend op de bank zat ik, net als andere huilende mensen in Amerika, een gevoel van triomf‚Ķ dat “we‚ÄĚ hadden gewonnen, nu er voor het eerst een zwarte president gekozen was. Het toppunt van democratie.

En nu ren ik vanmorgen met mijn camera, in mijn huis, van achter naar voor, van de tuin- en galerijkant naar het open raam aan de voorkant in de Hestiastraat. Om toch maar vooral net een flard van de Marine One met Obama erin op te pikken op film.

Video online:

Op de tv zie ik hem landen op het Museumplein, een paar minuten later dan ie over mijn huis is gevlogen. En ik merk dat ik breed sta te smilen voor het beeldscherm, idioot die ik ben.
Maar het is Once in a Life-time, een Amerikaanse president in Amsterdam. Over je tuin heen. En dan: Wat voor één.

SAMSUNG
Obama onder het Rijksmuseum met Amsterdamse leerlingen

Als ik hem op tv uit de helikopter op het gras zie stappen, schiet ik vol. Wat is dat toch? Elke ratio wordt uitgeschakeld. Elk kritisch denkvermogen over wel of niet geslaagde democratische (zorg)politiek in Amerika of over zijn buitenlandpolitiek.

Wat een emo-miepje word ik toch.

Mijn dag kan niet meer stuk.

24 maart 2014

 (Wilt u net als ik dat moment uit 2008 herbeleven van zijn Overwinningspeech? Klik: http://youtu.be/CnvUUauFJ98

A lazy afternoon

Voor de Niet-Facebookers onder u, mijn email-Volgers:

Video’s en bewegende fotoreportages laten zich niet lezen in¬†een emailbericht over een nieuwe column. Terwijl ik toch graag met beeldmateriaal werk. U kunt zo’n video of foto-slideshow toch¬†bekijken, door in de email op de titel van de column te klikken en dan ONLINE op mijn website de column plus de video te bekijken.

Overigens is de column ook Online opgemaakt. Dus de lay-out is erop afgestemd dat u de tekst online leest. In de email-melding ziet de lay-out van mijn column er vaak merkwaardig slordig uit. Zoals het niet door mij bedoeld is. Advies dus: lees ONLINE.

Hier nu een melding voor een fotoreportage, die ik laatst maakte van de herfst en Kunst in het Beatrixpark in Amsterdam: A lazy afternoon, op muziek van Stan Getz: Autumn Leaves.

De video is laatst door mij ook op mijn Facebook columnpagina geplaatst: http://www.facebook.com/FaceToFaceColumns

Video Lazy Afternoon: Kunst in het Beatrixpark: online (klik op titel in de email)

 

 

 

‚ôę Canta-re ‚ôę‚ô™

‚ÄúWe zijn met onze Cabriolet op pad geweest,‚ÄĚ lachte mijn buurvrouw altijd, als ze opgepropt en wel met boodschappen en al, weer uit de kleine Canta van haar vriendin was geklommen. Ze voelde zich door elkaar geschud tot en met, zei ze, en het was binnen een hoop lawaai aan je oren.

dsc05843Stadsdeel Amsterdam-Zuid kreeg laatst van buurtbewoners de tip¬†voor “een Leen-Canta of een Canta delen”, toen het tijdens een gespreksavond over het sociale isolement van ouderen ging. De kleine tweezitter voor gehandicapten is een gewild stadsautootje geworden, zelfs voor niet-gehandicapten. Overal in de Stadionbuurt zie ik Canta‚Äôs op de trottoirs. Je hebt er geen rijbewijs voor nodig, en geen parkeervergunning en mag hem op de stoep parkeren. Ja, hij rijdt maar 45 km per uur, maar als je er alleen mee in de stad boodschappen wil doen….

dsc05859

Naast Canta‚Äôs zie ik ook steeds vaker andere mini‚ÄĚs in de buurt:¬†¬†Brommobielen en electrische Smarts in het Olympisch Kwartier: die kun je als electrische deel-auto huren van de firma Car2Go: een variant op de Witkar van Provo uit de jaren 60. Met zo‚Äôn kleine huur-Smart kun je overigens gewoon de snelweg op en je kunt ‚Äėm overal in Amsterdam gratis parkeren binnen de ring A10, in IJburg en rondom de Zuidas. Voor een huurbedrag van 15 euro per uur richt Car2Go zich echter op een andere doelgroep dan de boodschap doende oudere.

Voor een brommobiel, die net als de Canta ook maar 45 km per uur kan, gelden dezelfde regels als voor gewone auto’s: hij mag niet op de stoep geparkeerd worden en je hebt een parkeervergunning nodig en een rijbewijs of bromfietscertificaat. De brommobiel mag ook niet op het fiets- en voetpad, de Canta wel. 

dsc05824Parkeervergunningen voor bewoners in Amsterdam betekenen gewoon extra Vaste Lasten per maand. Bewoners in de Stadionbuurt betalen voor een normale parkeervergunning 132,50 euro per half jaar. In het Olympisch Kwartier zijn bewoners bovendien verplicht hun auto ondergronds te parkeren. De ondergrondse garage van woningbouwvereniging Eigen Haard kost zo’n 85 euro per maand.  Niet alle autobezitters hebben zin om dat per maand bovenop hun huur te betalen. Vermoedelijk wonen er daardoor in de sociale woningbouw van Eigen Haard relatief veel mensen zonder auto. Hierdoor zijn er vervolgens ondergronds vrije parkeerplaatsen beschikbaar, die op de één of andere manier weer rendabel moeten worden gemaakt en particulier verhuurd worden, bijv. via een zgn. Switchpark-systeem. Voor zo’n 130 euro per maand.

Tja. De Canta op de stoep dus…..lijkt wel op te rukken. Zelfs voor niet-gehandicapten. In 2012 arrangeerde Karin Spaink, columniste en M.S.-pati√ęnt, in de Westergasfabriek een Nationaal Cantaballet, waarbij de mini-autootjes met elkaar en met balletdansers een dans aangingen. Ook schreef ze het boek: ‚ÄúDe benenwagen, het succesverhaal van de Canta‚ÄĚ. In bijgaande video ziet u een impressie van dit Cantaballet.

Een rondwandeling door de Stadionbuurt leverde de volgende video op:
‚ô™‚ôę‚ô™‚ô™…Canta-re…oh oh oh oh””‚ôę‚ô™¬†:

https://youtu.be/SR2RctaTd3w

 

 

Zout op je huid

afbeelding1d
Kees Smout (1876-1961), Marathonlopers, Gevelsteen Marathonweg, Amsterdam

Het zout koekte in witte opgedroogde korsten op zijn wangen en de derde trap van mijn etagewoning op het Hygieaplein destijds nam hij kruipend. Tree voor tree. Op handen en voeten omhoog naar drie-hoog. Zijn romp was in een opengeknipte grijze vuilniszak gestoken. Plastic tegen de afkoeling, hadden ze hem gegeven. In het trapportaal, nog voor de deur van mijn woning, zakte hij op de deurmat neer. Hij kon niet meer, mijn oude getrouwe vriend uit mijn studietijd. Maar hij had de Marathon van Amsterdam uitgelopen, een medaille om zijn nek en zijn ogen straalden!

Hij had mij telefonisch gevraagd of hij ’s ochtends voorafgaand aan de marathon en na afloop in mijn huis zich mocht omkleden. Ik woonde op 5 minuten afstand van het Olympisch Stadion, om de hoek van de Marathonweg.¬†Ik had hem nog niet zo vroeg terug verwacht, die middag. Hij had een mooie tijd gemaakt met zijn tanige lijf.

Ik liet hem even zitten op die deurmat en zette zonder het te vragen de kraan van het bad aan. Nou ja, bad: een losstaand plastic zitbadje heb ik. Nog steeds. Lekker languit zou ie niet kunnen liggen, maar toch: “Dan kun je in een heet bad een beetje bijkomen, lekker voor je spieren” ,¬†sprak ik hem bemoedigend toe.
Zwijgend knikte hij.

Nog nooit heb ik iemand na een uur zo gelukkig weer uit een klein plastic zitbadje zien komen. En zo grenzeloos dankbaar zien aanschuiven aan mijn eettafel, waar ik een pittige Indiase paprikasoep voor hem had klaarstaan. Het is alweer jaren later nu, maar als ik hem soms zie, die oude kameraad,¬†dan¬†heeft hij¬†het er n√≤g over. Over die soep. En over dat hete bad. Het is alweer jaren later nu, maar het was de eerste keer¬†dat ik als Stadionbuurter z√≤ persoonlijk bij de marathon betrokken raakte en voor het eerst zelf van binnenuit diep diep respect voelde voor zo’n loper. Petje af! Wat een sport! Wat een prestatie!

Vanaf die eerste bewuste kennismaking met het marathonzout loop ik tegenwoordig als supporter om 9 uur ’s ochtends naar het stadion toe¬†voor de start van de Amsterdam marathon. Mijn zondag is dan al vroeg begonnen met ronkende politie- en tv-helikopters boven mijn tuin, van NOS en lokale media die al circulerend het parcours verkennen.

20161013_161921_resized107De deuren van de Stadionpoort zijn dan nog dicht. Maar als die¬†bij het startschot om half tien opengaan, zoals ik een keer zag….en er een gigantische massa van duizenden mensen zich naar buiten stort,¬†dan weet je niet wat je ruikt.

Het zweet, het zout, de damp, de lucht…

De zweetwalm die zich vanachter die dichte deuren in de smalle poort van het stadion heeft verzameld bij de getrainde en geoefende lopers knalt je gezicht in. Menigeen heeft zich dan al ingelopen. Voorop gaan de professionals, de Kenianen en de Ethiopers, als ranke hindes flitsen ze voorbij, mannen en vrouwen, met tussen die zwarte Afrikanen her en der een verdwaalde blanke. Daarachteraan komt een enorme bulk  blanke wereldburgers. Duizenden. En nog eens duizenden, het zijn er 16.500 voor de hele marathon dit jaar. Engels, Iers, Frans, Duits, Arabisch, aan de omstanders en hun aanmoedigingen merk ik hoe internationaal de wedstrijd is. De vlaggen wapperen. Het is een mega-festijn.

Na de start ga ik dan naar huis, zet de lokale tv-zender aan of Eurosport en volg de renners hoe ze via Ouderkerk, langs de Amstel terugkeren naar het centrum van de stad en via het Vondelpark hun weg terugvinden naar het Stadion: 42, 195 km lang. De wedstrijd is zondag in 138 landen live te volgen op tv.

In twee uur tijd zijn de eerste¬†lopers hier weer terug. Topatleten, als de Kenianen Sammy Kitware,¬†Wilson Chebet en¬†Bernard Kipyego. Het is¬†dan rond half twaalf, het parcoursrecord¬†is ¬†11.35.36. Wie wordt “Mr. Amsterdam”? Ze hopen dit jaar¬†een tijd onder de 2.05 uur te kunnen lopen.¬†De Marokkaanse Nederlander¬†Khalid Choukoud hoopt Nederlands kampioen te worden, maar Koen Raymaekers is ook favoriet. Net als bij de vrouwen, de Keniaanse atlete Priscah Jeptoo en de Ethiopische Meselech Melkamu.
Tot 17 uur ’s middags hebben de andere lopers de kans en de tijd om te finishen.
(tekst loopt onder video door…)

Het is een bonte stoet die op zo’n dag¬†voorbijtrekt.¬†De muziek en de trommels zwepen¬†van alle kanten op.¬†In de loop van de middag¬†sta ik weer achter de dranghekken. Ik moedig de laatste strompelaars tegen 5 uur¬†de hoek van het Stadionplein om.
Nog¬†√©√©n bocht en je bent er!!!” schreeuw ik.
Tachtigers, maar ook tieners horen bij de laatste diehards. Soms wandelend of struikelend of hinkstapsprongend trekken ze voorbij of¬†ze nemen,¬†met het eind in zicht, toch nog een laatste spurt. Soms zie ik¬†bloedende tepels onder hun t-shirt van het urenlang schuren langs de stof. Anderen, zo zie ik, hebben daarom pleisters opgeplakt ter bescherming. En iedereen heeft zo zijn¬†eigen loopje.¬†De √©√©n met lange halen, de ander met korte, hoge pasjes, de knie√ęn opgetrokken. Ook ’s ochtends bij de start zie je loopjes, waarvan je je afvraagt hoe ze de finish ooit kunnen halen.

Via¬†megafoons worden ze – uur na uur- vanuit een omroepwagen¬†luid¬†het Olympisch Stadion ingeschreeuwd. “Welkommm nummer 3456, hij komt nuuuuu het stadion binnenlopen….dames en heren, 3456 is nu op weg naar de finish, geef hem een warm applaus!!! Nummer 3456 is gefinisht!”
De Kenianen en de Ethiopi√ęrs, de profs, zijn na hun huldiging dan al uren eerder vertrokken.

Die oude kameraad van mij, die van die soep en dat hete bad, heeft zich na die ene keer met de drie trappen na de marathon, niet meer bij mij in Amsterdam gemeld. Hij ging de marathon van New York lopen, en die van Rotterdam. Daar vond ie het publiek wat enthousiaster. Van hem weet ik ook, hoe fijn het is als je de lopers aanmoedigt.
Tegenwoordig is hij reisleider in verre landen. Op mijn verjaardag laatst kreeg ik getrouw een felicitatiemailtje van hem. Vanuit Kenia. Nota-beide-blote-bene.

afbeelding1c
Kees Smout (1876-1961), Marathonlopers, gevelsteen Marathonweg, Amsterdam

 

dsc05777
Olympisch Stadion: wit plastic tegen het afkoelen na afloop van de marathon, 2016

 

Fontein wordt kraantje

En daar stond ie dan in het buurtzaaltje¬†op de informatieavond in de bibliotheek: de jonge eigentijdse Britse kunstenaar op rode gympen met neergeslagen ogen, bijna schuchter: ‚ÄĚik voel me in het defensief gedreven, voel veel spanning in de zaal‚ÄĚ, zei hij in het Engels. Er liepen buurtbewoners weg.

39076d72495d5b88923542b2ee69925f
Matthew Darbyshire, environmental artist, 1977. Ontwerper van het kunstobject Stadionplein 2017

Matthew Darbyshire, uitgekozen door Stadsdeel Zuid voor het¬†toekomstige kunstwerk op het Stadionplein, kwam zijn ontwerp uitleggen. Het wordt een Huiskamer van beton en brons, die op de overgang van plantsoen en plein komt te staan bij de Van Tuyll van Serooskerkenweg. Het krijgt de moeilijk in de volksmond liggende titel mee: ‚Äú11 Rue Simon-Crubellier‚ÄĚ. Ook de voorzitter van Stadsdeel Zuid, Sebastiaan Capel, tevens portefeuillehouder Kunst, had al moeite met het uitspreken ervan.

ENVIRONMENTAL ART

Darbyshire (1977) is een jonge vertegenwoordiger van de Environmental Art, omgevingskunst, een kunststroming die eind jaren ’60, beginjaren 70 begon, waarbij kunst en ruimte in elkaar overvloeien. Een bekende kunstenaar in dit genre is Claes Oldenburg, maar ook Edward Kienholz met zijn klokkencafe The Beanery in de vaste collectie van het Stedelijk Museum Amsterdam is een mooi voorbeeld. Je kunt als kijker zijn eetcafe inlopen.

Darbyshire heeft zich, al lopend door de Stadionbuurt, voor zijn idee en concept van een betonnen kamerappartement laten inspireren door de interieurs van diverse woningen in de omgeving. Hij werkt zowel in London als in Cambridge als in Amsterdam voor kunst in de Openbare Ruimte. Het summum van omgevingskunst vond hij eigenlijk een platbodem in de Stadionkade, langs de wal voor het Spinozalyceum, waarop diverse stoelen zijn bevestigd. Dat bracht hem op zijn idee, vertelde hij.

1_perspective
Ontwerp voor kunstobject Stadionplein, Matthew Darbyshire (1977)

Omdat een woonhuis de enige omgeving is waarin burgers zichzelf kunnen organiseren, aldus Darbyshire, de enige plek waar burgers vrij zijn van toezicht op openbare ruimte en vrij van alle regels, daarom vindt hij dat ‚Äúhet huis het meest accurate uitkijkpunt biedt om te zien en te beoordelen hoe onze medeburgers hun Vrije Wil uiten‚ÄĚ.

KRITIEK

Hij bedoelt het goed, de kunstenaar: wil heel democratisch buurtbewoners mee laten denken over de inrichting van zijn kunstontwerp. Kon hij het helpen dat Stadsdeel Zuid zijn ontwerp uitgekozen had, terwijl bewoners niet allemaal enthousiast zijn?

Er waren zo’n 11 buurtbewoners op de informatieavond in de bibliotheek. Een deel ervan liet merken het idee van die huiskamer als kunstwerk helemaal niks te vinden, dus hoezo meedenken over de inrichting en het interieur van de betonnen huiskamer? Heb je eindelijk een groen plantsoen in de buurt, komt er een appartement als kunstwerk met bronzen meubels en andere interieurobjecten. Alsof er al niet genoeg architectuur staat!

In het zaaltje beriepen de sceptische buurtbewoners zich op eerdere info-avonden: dat er een mooie monumentale fontein zou komen op het Stadionplein, zoals bewoners graag wilden; dat het voor de Klankbordwerkgroep van bewoners, die de kunstcommissie van Stadsdeel Zuid zou adviseren, een raadsel was hoe de afgelopen jaren de selectieprocedure van kunstenaar en kunstwerk tot stand was gekomen. De deelraad kwam en de deelraad ging: een ondoorzichtig  besluitvormingsproces.

De Klankbordgroep (een ‚Äúpre-adviescommissie‚ÄĚ in Stadsdeeltermen) had slechts een paar keer mee mogen denken. Niet mee mogen stemmen. Het is de Adviescommissie voor de Kunst (ACK) van het Stadsdeel die op basis van professionaliteit het dagelijks bestuur van Stadsdeel Zuid over kunst op het Stadionplein moet adviseren.
‚ÄúDe advisering van de ACK is gericht op het genereren van artistieke kwaliteit die recht doet aan de karakteristieken van Zuid.” Zo meldt de Stadsdeelwebsite. En daar gingen bewoners niet over natuurlijk, over die artistieke kwaliteit. Slechts professionals. ‚ÄĚVoor zinvolle relaties tussen kunst en het stedelijke leven in Zuid is ook een goede artistiek-inhoudelijke analyse en begeleiding nodig‚ÄĚ, lees ik.¬†Waarvan akte.
De klankbordgroep van bewoners heeft het Idee voor een betonnen appartement als kunstobject nooit zien zitten.

DEMOCRATIE

En zo is het Stadsdeel tot keuzes en besluiten¬†gekomen. Zonder budget voor een kunstwerk, maar wel met een budget voor een fontein, werden fondsen gezocht ter financiering, bij o.a. het Amsterdamse Fonds voor de Kunst (AFK) en Bouwfonds Cultuurfonds, maar ook bij Bouwinvest, de financieerder van veel nieuwbouw rond het Stadion . Het Program van Eisen zei, dat er ‚ÄĚ√Įets‚ÄĚ van water in het kunstwerk moest worden opgenomen. Een ‚Äúwaterelement‚ÄĚ.

De projectmanager van de gemeente voor het Stadionplein, Ingrid van Leeningen, knikte aanhoudend instemmend bij het verhaal van de kunstenaar. Het Stadsdeel is enthousiast over het kamerontwerp als Idee.¬†De kunsttaal van Darbyshire vond de Adviescommissie voor de Kunst ‚Äúvolstrekt uniek‚ÄĚ, de commissie was vooral gecharmeerd van het idee, dat de kunstenaar de inrichting wilde laten meebepalen door buurtbewoners.

De kunstenaar gaf blijk van zijn democratische intenties: zijn intellectuele concept van een denkbeeldig appartement (gebaseerd op de Franse roman 11 Rue Simon-Crubellier van George Perecs over een fictief Parijs appartement) kan interactief door bewoners worden ingevuld en ingericht op een website. Welk designtafeltje had u erin willen hebben? Welk ontwerp wasmachine, uit welk jaar? Welke mixer, citroenpers, koelkast?

De kunstenaar wil graag iconische objecten van de laatste 100 jaar gerepresenteerd zien. En struint de archieven van diverse Nederlandse musea af om een catalogus samentestellen waaruit men objecten kan kiezen.
Hoe leuk kan het niet zijn, benadrukte stadsdeelvoorzitter Sebastiaan Capel, als je als bewoner kunt zeggen later dat die bronzen koffiemolen daar in de hoek van het appartement door jou is aangedragen in het kunstontwerp. Vanaf half oktober kan de catalogus bekeken worden op http://www.amsterdam.nl/stadionplein

20160923_154724
Bewoners laten zich inspireren op Art Zuid, in de hoop mee te kunnen praten over het kunstwerk Stadionplein, 2011

Ooit liep ik als bewoner mee over Art Zuid, een rondleiding ter inspiratie, zodat we¬† – ¬†aldus het stadsdeel ‚Äď dan beter met de Adviescommissie voor de Kunst zouden kunnen meedenken over het Stadionplein. Toen ik doorkreeg dat je als pre-adviescommissie niet kon meestemmen en de gemeente de kunstenaar zou kiezen en ook het ontwerp, heb ik niet meer gesolliciteerd voor de Klankbordgroep.

Stiekem had ik van iets monumentaals gedroomd: van een hoge open slanke vlam in lichtbruin brons ‚Äď een verwijzing naar het historische karakter van het plein, waar het Olympisch Vuur in 1928 voor het eerst sinds de Griekse Oudheid was ontstoken. Maar soms zijn dromen niet conceptueel genoeg. Het is de tijd van de Environmental Art en¬†de Conceptuele Kunst.

hs9-md4336s-448x600
Hercules, Matthew Darbyshire

Wel zag ik dat onze Britse Matthew Darbyshire nog in 2014 een forse sculptuur van een Hercules had tentoongesteld in Cambridge, een voorbeeld van beeldhouwkunst die in de Griekse Goden- en Heldenbuurt rond het Olympisch Stadion (met een heuse Herculesstraat) ook niet misstaan zou hebben. Toch?

FONTEIN

Het hele idee van een fontein is inmiddels van de baan: ja, in het appartement moet ‚Äúiets van water‚ÄĚ te zien zijn, “een waterelement‚ÄĚ, zoals het Programma van Eisen zei, en zoals de opdracht van de gemeente aan de kunstenaar nu luidt; het is een schraal en slap aftreksel van het idee van een monumentale fontein, zoals de buurt¬†voor ogen had.
Maar wat voor waterstraal moet het worden dan? Ziet u het voor u: een spuitende douchekop, een overlopende wc-pot, een op hol geslagen wasmachine, een lopend waterkraantje: hoe spectaculair kan het zijn, zo’n waterelement?

Als het aan de kunstenaar ligt: heel spectaculair, met ferme waterstralen in het appartement. Zijn ogen gingen ervan glimmen. Als het aan de gemeente ligt: drupt er geloof ik straks hoogstens een waterkraantje. Maar u kunt wel als buurtbewoners binnenin het kunstwerk straks¬†uw krantje gaan lezen of met elkaar een kaartje leggen op een in brons gegoten ‚Äď door uzelf uitgekozen – designtafeltje.¬†Dat dan weer wel.
Als u dat al van plan was.

Wilt u meedenken over de huiskamerinrichting van het nieuwe kunstwerk: meldt u dan aan bij t.banen@amsterdam.nl van de Gemeente.
En let op de gemeentekrant, editie Zuid, in uw brievenbus.

Territoriumdrift

Toen ik mezelf laatst tegen kikkererwten hoorde praten, dacht ik: “nu wordt het toch echt tijd voor nieuwe poezen, hoor, want tegen kikkererwten praat je niet! “.

Vanuit de keuken kwam een zacht geknisper en ik was bang dat ik het gas had laten branden (wat geen gas is in deze huizen, maar geen mens denkt: he, ik heb de stadsverwarming nog aanstaan…of mijn keramisch fornuis. Je blijft het heikneuterig gas noemen).

Maar nee, er stond geen gas aan en geen stadsverwarming. Er stond een pan met gedroogde kikkererwten in de week en de erwten waren 1 voor 1 lekker aan het zwellen, knisperend en knasperend en wel. “Oh zijn jullie dat!”, hoorde ik mezelf hardop en gerustgesteld tegen de kikkererwten zeggen: “J√ļllie maken dat geluid!”.

Hoogste tijd voor nieuwe poezen dus.‚ėļ

In mijn alleenstaande vrouwenbestaan met zo nu en dan een minnaar over de vloer moest er toch echt weer een constante factor komen die het thuiskomen in een leeg huis na een vakantie wat aangenamer maakt. En met poezen heb je altijd liefde in huis. Een stel warme pluizenbollen, die hun haren als een bedje her en der door het huis heen voor je uitspreiden: dat is een heerlijk bedje om in thuis te komen. Tevreden spinners: blij en gelukkig met jouw bestaan. Onvoorwaardelijk in hun liefdesverklaringen aan je. Daar ben je met een minnaar niet automatisch van gegarandeerd. Zeg nou zelf.

Ik wist dat je jezelf op enorme immateri√ęle rijkdom kunt tracteren als je voor dieren zorgt. Je kleed je huis aan met een levende vacht, je breid je eigen territorium uit: dit ben ik en meer dan dat.

Ik was al 36 jaar poezenmoeder geweest en nu een paar maanden poesloos. Ik begon me te ori√ęnteren. Vooralsnog online. (You Tube-video:)

Mij ging het om de afweging: twee kittens of twee volwassen poezen.¬†Ik had genoeg liefde voor ze in huis. Als zij maar wilden ontvangen. En louter door hun aanwezigheid zo’n betonnen nieuwbouwflat met holklinkende metalen deurkozijnen wilden opfleuren tot een levend ontvangend WELKOM.

FB_IMG_1468353168918
‚̧ ‚̧‚̧

De onrust en ballorigheid van kittens trok me de ene dag aan en schrok me de volgende dag weer af. Zou ’t niet veel rustiger zijn om de 3-jarige katten te kiezen, die via via op mijn pad wilden komen? Een Cyperse en een rode tijger. Een broer en zus. Ik had nog nooit een broer gehad. En geen kater.

Wel een irritant-voor-mijn-deur-pissende buurtkater hier op de galerij, een paar jaar terug…

BUURTKATER

Hij was er  -katerzijnde- dol op om door het ruitje naast mijn deur te gluren naar mijn 2 binnenshuis wonende damespoezen. De gluurder heette Clyde en woonde met zijn zus Bonny 2 galerijen boven me; het koppel hing als een stel hangkatten in de tuinen en bij de tuintrap rond, als een echte Bonny & Clyde.

Clyde slenterde de galerijen af, als zijn vrouwtje naar haar werk was. Mijn twee poezen lieten hun neus amper op de galerij zien. De pis van Clyde in het beton zorgde daar wel voor. Ik kon schrobben wat ik wou, maar de lucht van een paar uur oud ingetrokken kattenpis in beton…krijg dat er nog maar es uit. Een heterdaadje zit er doorgaans niet in. Een pissende kat voor een dichte deur, die hoor je niet. Alle huis-tuin en oma-middeltjes, zoals azijn en lysol, waren al uitgeprobeerd, maar je kunt schrobben tot je een ons weegt. En dat kan in mijn geval lang duren.

Met het vrouwtje van Bonny en Clyde was ik inmiddels niet meer ‘on speaking-terms’. In de lift zwegen onze ogen elkaar zo ongeveer dood; woningbouwvereniging Eigen Haard wilde geen regels stellen over op-de-galerij-slenterende-katers en wist niets beters te verzinnen dan me via een geitenwollen-sokken-meneer een folder toe te spelen van de bemiddelingsstichting “BeterBuren”. Ja, ammehoela. Dat was mijn eer te na.

Op een dag heb ik toen voor 25 euri een tube “anti-kat” gekocht bij een obscure firma die blaadjes rondstuurt die eerst ¬†“Huis en Tuin” heetten en nu “Ideas comfort”, waarvan de ondertitel “Praktische idee√ęn voor uw huiselijk comfort” het ergste doet vrezen. De tube was me aangeraden door iemand, die het ooit in zijn tuin had gesmeerd, waardoor geen buurtkat nog op zijn erf had durven komen. Het hielp echt, bezwoor hij mij. Ok√©, 25 euri dan, misschien dat Clyde ervoor terugschrok. Alleen: mijn eigen poezen dan?

Ik smeerde het op het beton van mijn galerij en langs de muur van mijn flat en op de overgang met het trapportaal in de tuin. Ik heb het mijn naaste buurvrouw nooit zien doen, maar ze zal toch echt in die periode wel eens haar neus hebben opgetrokken of haar voorhoofd hebben gefronst in een poging thuis te brengen wat er toch voor lucht op onze galerij hing.

Een dode rotte muizenlucht was het, vond ik. Vergane muffe ellende. Niet alleen zat ’t urenlang via het tubedopje nog aan mijn vingers. De odeur trok ook door de kieren van mijn huisdeur heen naar binnen. Het was smerig! Geen mens hield het ermee uit. Maar mijn eigen binnenpoezen kwamen nieuwsgierig snuffelen rond de plint. En Clyde piste er vrolijk aan de andere kant van de deur overheen. Territoriumdrift heet dat, geloof ik. Daar kan geen 25 euri-tube van Ideas Comfort tegenop. Nee, anti-kat werkt hier niet. Dit is een pro-poezenhuis.

Ze komen er aan, binnenkort. En daar moet ik wat voor over hebben blijkbaar.

  • Mocht u ’t willen weten: ik heb van de gewelde kikkererwten een heerlijke zelfgemaakte humous gemaakt. Met komijn, tahin en knoflook, sambal en citroen en olie. Daar ga je zelf ook verrukkelijk van knisperen. En daar kun je ook -zonder kater- zelf prima je territorium mee afbakenen.ūüėú

(Video: hoe een kat je ’s ochtends vroeg wakkermaakt…)

De rustende atleet

header-image-new-1024-campaign-ret1
Affiche European Athletics Championships #ECH2016

Ik sport niet. En dat zie je. Ik ben bepaald geen Dafne Schippers. En dan woon je in een woonblok dat De Atleet heet. In Olympisch gebied, waar deze juliweek de Europese Kampioenschappen Atletiek gehouden worden. Waar Schippers op een immens groot spandoek van haar sponsor Nike met “JUST DO IT” je lijkt aan te moedigen. Ook EK-sponsor Brooks, die op 10 juli een 10 km loop voor het publiek organiseert, moedigt rond het Olympisch Stadion aan met de leus “Live the way you run, run happy”. Maar verder dan een rondwandeling rondom het stadion om de sfeer te proeven, kom ik zelf nog niet.

Ik ben dan ook stomverbaasd als ik op het Twitteraccount van mijn Face to Face-columnpagina vorige week het Ajax Soccer-News als nieuwe follower krijg. Het centrale beeld van het Olympisch Stadion op mijn website heeft mij al vaker sportliefhebbers als lezer opgeleverd, merk ik. Het schept verwachtingen zo’n buurt.

Maar er staat toch echt vermeld dat ik vanuit het Olympisch Kwartier schrijf over kunst, architectuur, historie, mythologie en aanverwante zaken als bewoner in Zuid. Er staat niet dat ik over sport schrijf.

2014-04-20 2014-04-20 002 091
De Rustende Atleet op het Minervaplein, beeld v Jan Havermans

Eerder nog schrijf ik over “Een Rustende Atleet”, zoals ik deed in mijn column “De Denkers van Zuid”, april vorig jaar, toen ik het standbeeld op de kruising Stadionweg/Minervaplein aanzag voor een soort “De Denker” van kunstenaar Rodin. Het standbeeld “Een Rustende Atleet” heeft voordat het in 1951 geplaatst werd in Zuid nog tijdelijk bij de ingang van het Stedelijk Museum gestaan.

scannen0355
De Rustende Atleet werd in 1951 ge√ęxposeerd voor het Stedelijk Museum. Beeldhouwer Jan Havermans, rechts met alpinopet

Toch schreef ik in de zijlijn soms wel eens over sport. Over het Olympisch Zwemmen in 1928 van Johnny Weismuller in het Olympisch Kwartier. En over een Voetbal-Amsterdammer naast me op de tribune van de Coolste Baan van Nederland, toen het Olympisch Stadion in 2014 even schaatsstadion was. En vorig jaar tijdens de Tour de France schreef ik over de eerste rondemiss in 1954, toen de Tour vanuit het Stadion in Amsterdam vertrok. Ook frummelde ik een filmpje in elkaar over boksen en schermen in 1928 op de plaats van de huidige Citro√ęngebouwen.

Maar ja, gij sportlezers onder u, wat moet ik nou met jullie in deze Europese Atletiekweek?

20160701_173049_resized

Een vaardigheidsdiploma in mijn archief vertelt me dat ik ooit de 80 meter in 11,8 seconden liep, terwijl 13,8 seconden de minimumvereisten waren.
Bij polsstokhoogspringen krijg ik associaties met slootjespringen, dat ik niet beheerste toen ik als stadskind bij familie in de provincie logeerde. En met een hoofd vol kroos bovenkwam uit de sloot.
Bij discuswerpen denk ik al snel aan de discussen tussen mijn ruggewervels, die zowel op laag L5S1 nivo als op neknivo de neiging tot verschuiven hebben in herniastand.
En bij kogelslingeren denk ik slechts aan mijn driftige jeugdworp van een oranje busje gestampte muisjes van De Ruijter, naar mijn zusjes hoofd, waardoor alle plinten en schilderijlijsten in de huiskamer witbepoederd raakten en mijn moeder in alle staten.

U ziet, mijn sportieve handelingen stammen uit een langvervlogen tijd.

(online foto slide-show):

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

EK-Atletiek

Met vrijkaarten beland ik als buurtbewoner woensdag desondanks in het stadion. De omroeper vraagt de verschillende rood, wit, blauw en oranje kartonnen waaiers om de beurt te laten wapperen, als dat op commando via de geluidsinstallatie wordt gevraagd. Maar zo ver komt het woensdag nog niet. Er is nog weinig oranjes te verdienen. Er is nog geen Wilhelmus.

Familieleden van de Nederlandse polsstokhoogspringer Menno Vloon zitten v√≥or mij op de tribune en houden enthousiast een spandoek met “Fly noon” omhoog , maar na de 5.35 m komt hij 3 x niet over de 5.50 m heen. Nu weet ik ineens waar het spreekwoord “de lat hoog leggen” vandaan komt. En weet ik meteen ook dat ik niet in de wieg gelegd ben voor sportfotografie met mijn apparatuur.

Op de 10 km zie ik de Nederlandse hardloopster Jip Vastenburg niet in de buurt van de eerste drie komen, zoals ze zelf had voorspeld. Wel joelen in oranje t-shirt geklede (vermoedelijk) Nederlandse-Turken met de Turkse vlag als de 10 km wordt gewonnen door Yasemin Can, een Keniaanse met een Turks paspoort. Een grote rode vlag met witte halve maan en ster hangt achter hen in het stadion tegen de muur van de tribune en kleurt bijkans oranje in het zonlicht.

Ook zijn aan de voorkant, op het rommelige Stadionplein vol bouwobjecten, de lege kale Citro√ęngebouwen op straatnivo met oranje doek bespannen en verbergt het reuzenspandoek van Dafne Schippers de bouwput voor de internationale pers.

Zij zal het moeten doen de komende dagen. De nieuwe ruiten van het lege Рnog op te leveren- wooncomplex op het plein zijn vorige week met een hoogwerker niet voor niets net op tijd gelapt. De Marathontoren weerspiegelt zich er prachtig in. Huurprijs per appartement: vanaf 1.675 euro per maand.

JUST DO IT.

________________________________________________

Eerdere columns FACE to FACE: over SPORT:

De Tour in Amsterdam:

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=403949043122046&id=238292489687703

Voetbal-Amsterdammer:

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=3960615749466&id=238292489687703

Olympisch Vuur 2014:

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=241058846077734&id=238292489687703

Huldigingsceremonie Olympische schaatsers: https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=243947722455513&id=238292489687703

De Coolste Baan v Nederland: https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=243958909121061&id=238292489687703

Boksen en schermen in 1928: 

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=388681571315460&id=238292489687703

Zwemmen, 1928, Johnny Weismuller:

https://m.facebook.com/notes/face-to-face-column-olympisch-kwartier/column-you-tarzan-me-jane/253609004822718/

Zwemmende Tarzan:

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=320453084804976&id=238292489687703

Een Rustende Atleet in: De Denkers van Zuid:

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=379632075553743&id=238292489687703

Het vuur van de goden: de mythe over het Olympisch Vuur:

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=496798453837104&substory_index=0&id=238292489687703

 

Blog uit Amsterdam Zuid met haar Griekse godinnen Eos en Hestia rond het Olympisch Stadion, uitwaaierend over de stad met liefde voor kunst, architectuur, historie en spiritualiteit.

%d bloggers liken dit: